Violence isn't the best way, you'll get punished

Lies Pov.

Hoezo hij kan het niet? Zo moeilijk is zoenen toch niet? Ik zet me ongemakkelijk in een iets andere positie neer en kijk vanuit mijn ooghoeken naar Kevin, die een beetje gefrustreerd naar de betonnen vloer kijkt. Zou ik nog een poging wagen? Dan moet ik dat wel nu doen. Ik adem diep in en buig me naar hem toe. ‘Kevin..’ Hij kijkt niet om, maar verbergt zijn gezicht zo veel mogelijk. ‘Kevin?’ Ik breng mijn hand naar zijn gezicht. Een bliksemsnelle reflex van Kevin verschijnt weer; net voor ik zijn gezicht raak, tikt hij mijn hand met een fikse klap weg. ‘Au!’ Ik trek mijn hand, die rood is geworden, gauw terug. Nog nooit heeft iemand mij geslagen! Mijn oude vertrouwde SwissMiniGun, illegaal geïmporteerd uit Iran, ligt naast me, met daarnaast weer een stuk touw. Ik grijp het touw en gooi het om Kevin’s nek heen. Als hij bijna paars is, zet ik mijn Gun op zijn slaap. ‘Dag dag meneertje ik-kan-het-niet!’

Stukjes macaroni vliegen me om de oren. ‘VOEDSELGEVECHT!’ schreeuw ik zo hard als ik kan. Ik houd van voedselgevechten, omdat ik goed kan mikken en omdat ik dun ben, kan ik makkelijk alles ontwijken. Als ik net mijn vuur heb open gezet tegen een stuntelige bewaker, Loser Floryd, voel ik iets glibberigs over mijn rug heen glijden. ‘Gotcha.’ Kevin grijnst in mijn gezicht en gooit er dan nog een vol bord gehakt met tomatensaus bij. ‘Jij.. Jij..’ Ik voel woede, meer woede dan bij de slag. ‘JIJ!’ schreeuw ik uit. Ik grijp naar het dichtstbijzijnde mes en haal uit naar de krullebol voor me. ‘LIES KLEINFELD.’ Ik word vastgepakt bij mijn armen en die worden achter mijn rug vastgebonden. ‘IK KRIJG JOU NOG WEL, KEVIN!’ Moordlustig blijf ik naar hem kijken, als een hongerige puma naar zijn smakelijke prooi. Ik spuug in de richting van zijn gezicht, maar hij ontwijkt handig. Ik word uit de eetzaal getrokken, naar de kamer van de directeur. Een van de bewakers gaat eerst naar binnen om uit te leggen wat hier het geval is. ‘Mevrouw Kleinfeld, het zou ook eens niet zo zijn dat we problemen van u krijgen. En dit keer neem ik geen enkel risico meer. Een week in de isolatiecel met dat wicht.’

Daar zit ik dan. Ingewikkeld in een wit pak, in een witte kamer, met een witte deur. Het ergste is nog dat ik wit haat, de kleur van de vrede. En daarnaast is het ook nog eens dat ik hier geen mensen heb om tegen te zeuren of praten. Ik kan dit echt niet hebben! ‘Help! Haal me eruit! Ik stik!’ Ik hoest een paar keer om het wat overtuigender te maken, maar blijkbaar niet overtuigend genoeg want er klinkt een stem: ‘Lies, Lies, Lies. Snap je nu nog niet dat ik je door en door ken?’ Nee, ik wil hem niet als bewaker! ‘Floryd, rot op en vindt een echte bewaker!’ Een gemeen lachje volgt. ‘Nee nee, Liesje lief. Je komt hier niet vanaf. Ik ga je haarfijn uitleggen wat ik nou van je vindt en wat ik van Nadine vindt.’ Het o zo leuke meisje..