Deel 242

Kevin Pov.

‘Lieeeeeeeeees!’ roep ik. Tranen lopen over mijn wangen. Waar ben je, mijn grote liefde. Ik laat me op mijn knieën neervallen. Ik voel me zo waardeloos. Ik schreeuw mijn gevoelens nog eens uit. ‘Kijk die jongen eens raar doen!’ ‘Wat zielig.’ Twee meisjes staan vlak bij me te smoezen. Ik kijk ze eens aan. ‘Jongen, gaat het wel?’ Ik laat me in het gras vallen. Dat dacht ik tenminste. Blijkbaar zat ik zo dichtbij een kikkerpoel, dat ik er in ga liggen. Ik kan me niet meer op tijd vasthouden en ik glijd er helemaal in. Proestend en hoestend kom ik weer boven en hijs me uit het water. De meisjes staan me gewoon uit te lachen! Wat een krengetjes. Hoe kunnen ze dat doen? Dat zou Lies nooit doen. Lies. Lies. Lies. ‘LIES!’ Schreeuw ik nog eens op mijn hardst. De meisjes kijken me aan. Eentje blijft me hard uitlachen, de andere kijkt nu met iets van medelijden naar mij. ‘ROT OP!’ schreeuw ik, en ik moet nog harder huilen. Ik sla wat kikkerdril en ander prut uit mijn gezicht en haar. ‘Kevin!?’ Ik kijk achterom. Nick komt naar me toe gerend. ‘Kevin! Wat is er aan de hand!’ Hij knielt meteen naast me neer en slaat een arm om me heen. ‘Lies..’ Ik schreeuw nog een keer en de tranen zijn blijkbaar ook nog lang niet op.

Ondersteund door Nick, die nu erg moeilijk begint te lopen, strompel ik het huis binnen. 'Ga Lies zoeken, alsjeblieft broer!' Ik ben nog totaal in shock. Alles waar ik nog aan kan denken; Lies. Lies. Lies. Lies, die nu ergens rond loopt, misschien is er wel iets vreselijks met haar gebeurt! Nog vreselijker dan kanker, denk ik ongelovig. 'GA!' roep ik naar hem, als hij me treuzelend aan kijkt. 'Ik roep Joe even, hij moet op je passen.' Ik knik langzaam. Als er maar iemand gaat zoeken.

Relinde Pov.

'Je bent echt geweldig, Joe.' Ik zet me nog iets beter neer. Ik lig namelijk op Joe, echt óp Joe, op ons bed. We hebben echt een prachtige tijd. Ik kan niet wachten tot de bruiloft! Joe is gewoon zo ontzettend geweldig en alles. Ik wil hem nooit meer kwijt. 'Jij bent geweldiger.' Hij kust me rustig op mijn haren. 'Maar jij het geweldigst.' Hij glimlacht breed. 'Maar ik houd het meest van jou.' 'Dat is eerlijk genoeg voor mij.' Ik druk mijn lippen op de zijne, en er ontstaat een prachtige, heerlijke tongzoen. 'Hmm,' kreunt hij. Ik wil net aan een nieuwe zoen beginnen, als Nick de kamer binnenstormt. Hij kijkt eerst een beetje verbaasd naar hoe wij hier liggen, dus ik ga gauw van Joe af, maar dan kijkt hij alweer ernstig. 'Lies is weg. Joe, ga alsjeblieft naar Kevin. Het gaat niet goed met 'm.' Mijn mond valt open. Lies, weg? 'Nick, als jij gaat zoeken, dan ga ik met je mee. Met z'n tweeën hebben we haar vast eerder gevonden.' Hij kijkt me blij aan. 'Ja, je hebt gelijk.' 'Let's go!' Tegelijkertijd springen ik en mijn geliefde op, en rennen op de deurpost af, waar een seconde geleden Nick nog stond, maar ons nu al voor gegaan is naar de trap. Joe spurt meteen door naar de kamer, waar Kevin verslagen op de bank ligt. Ik heb dus echt wel medelijden met die jongen. Maar ik vertrouw Joe wel, dat hij goed voor z'n grote broer zorgt. Hij is gewoon zo. 'Gaan we samen, of uit elkaar?' vraag ik aan Nick, als we bij het plekje zijn waar Nick Kevin had gevonden. 'Laten we eerst samen zoeken, als we haar niet snel vinden gaan we gesplitst, oké?' Ik knik, dat is ook veel gezelliger. Misschien kan ik hem dan eens uithoren over zijn liefdesleven.. denk ik. Ik lach zachtjes bij de gedachte. Hij kijkt me even aan, met een betrapte blik kijk ik terug. 'Sorry, even een eigen lolletje.' 'Dat heb je wel vaker, hè?' Hij begint te lachen. Ik kijk hem aan, hoe weet hij dat? 'Joe had het er telkens over.' 'Aah,' reageer ik verlegen. We lopen rustig het linkerpaadje in. Er lopen daar een paar kindjes van, ik schat zo’n 4/5 jaar. Ze zijn erg schattig. Ze zijn bezig de eendjes te voeren met oud brood. Ik zie mij en Joe al lopen met zulke kotertjes. Hand-in-hand, met onze ogen gericht op de kinderen, en op elkaar. Genietend van de mooie lucht, de liefde en ons fijne leventje. Gelukzalige gevoelens treffen me en zelfverzekerd stap ik door. Nick kijkt me aan alsof ik gek ben geworden; zo blij doen terwijl mijn vriendin weg is, maar ik heb gewoon vertrouwen in de zaak.