HOOFDSTUK 29 – Koekjes bakken

Ik stond voor het huis van Simone. Het hele voorval in de pauze werd niet meer besproken, zowel niet door de Cullens als door de andere leerlingen. De directrice vond het ook niet erg dat ik een les had gemist. Ze zei dat ik het waarschijnlijk nodig had om mezelf onder controle te krijgen.
Jessica was hartstikke boos op me, maar Angela gelukkig niet. We waren samen naar dit huis gelopen en toen is ze verder naar huis gegaan. Ze woont in de zelfde straat als Simone.
Ik belde aan en Simone deed open. ‘Susan, wat leuk om je te zien’, zei ze. Ze liet me binnen en we liepen naar de keuken.
‘Wil je me helpen met de koekjes?’ vroeg Simone. Ik glimlachte en knikte. ‘Ik bak ze voor mijn kleinkinderen, ze houden van deze koekjes en vanavond komen ze toch langs.’
‘Het lijkt me heerlijk mevrouw’, zei ik.
‘Simone, noem me toch Simone, Susan’, zei de vrouw en we gingen allebei verder met het bakken van de koekjes. Het waren koekjes met stukken chocola er in. Ik had het naar me zin en ik vertelde Simone wat er was gebeurd op school.
‘Ach, de kinderen geloven nu veel meer wat de meerderheid zegt dan wat de waarheid is’, zei Simone. ‘Ik ben blij dat jij je daar net aan stoort meissie. Er zullen nog vele obstakels op je pad komen, en zeker als je met de Cullens om gaat, maar het gaat je lukken. Ik weet zeker dat je voor jezelf kan bewijzen dat ze het niet hebben gedaan. Het gaat er niet om of iemand anders je gelooft, als je het zelf maar gelooft.’
Ik glimlachte. Ik was blij met deze woorden. Simone deed me denken aan mijn eigen oma. Ze wisten hoe de wereld in elkaar zat en die kennis brachten ze over. Ze stelden moeilijke vragen zodat je zelf de wereld zou ondervinden, maar ze zouden je altijd steunen.
Er werd getoeterd en ik keek uit het raam. De zilveren Volvo van Edward stond voor de deur. Ik glimlachte, hij had zich aan zijn woord gehouden.
‘Ik moet gaan, maar ik kom binnenkort zeker nog een keer langs’, zei ik tegen Simone. Ik gaf haar een kus op haar wang en ze liet me uit.
‘Ik zal het leuk vinden als je nog een keer langs komt’, zei ze. ‘Maar onthou, geloof in jezelf en dat wat jij vindt, dat is het belangrijkste.’
Ik knikte en toen liep ik naar de auto van Edward. Ik stapte uit en we reden weg. Ik zwaaide nog naar Simone, maar ze verdween al snel.