2. Hoi hoi.

Pak een atlas. Zoek dat rare landje in Europa op: Engeland. Gevonden? Oké. Pak nu een kaart van London. Ga nu naar het noorden.
Zoek een piepklein stadje genaamd "Church End" (vage naam, leuk stadje).
Ga dan naar Lovers Street. Om precies te zijn: nummer acht. Midden tussen al die perfecte huisjes staat één huis in. Oftewel: de mijne.
Ga voor het huis staan, en knijp je ogen tot spleetjes (zo zie je niet dat het huis krakkemikkig is), zie het grote woonkamer raam, het raam erboven en dan dat piepkleine raampje daar boven.
Daar zat ik, "mijn huiswerk" te doen.
Oja, hoi. Ik ben Roseanne Nicholson. Dertien jaar, en al helemaal volwassen. Vindt ik. Volgens mijn zus raak ik altijd helemaal de draad kwijt als ik over iets begin. Dat ik dan "ergens anders" over begin te praten. Hoe komt ze erbij?
Maar verder, ik woon in een niet al te groot huis, en zoals mijn moeder het had gevonden: een artistiek oord. Ik denk dat alle kunstenaars een rolberoerte zouden krijgen al ze in onze woonkamer rondkeken. Het donkerblauwe hout op de vloer en het gele omhoog opgerolde tapijt tegen de muur maakte de woonkamer, eh, bijzonder. "Bijzonder lelijk" oftewel Lynn (zus).
Maar goed, ik zat dus muziek te luisteren (met huiswerk! tenminste..mijn geschiedenisboek lag open..) terwijl ik op mijn bed lag.
Ik hield van mijn kamer. Het was zo wolkerig. En daarmee bedoel ik: lichtblauwe muren + plafond (ik woon op zolder), wit tapijt en het dekbed waar ik nu op lag had een wolkenprint.
Roseanne. Roseanne. Roseanne.
Ik vondt mijn naam mooi. Eigenlijk, heel erg mooi. Maar Lynn haat haar naam. Lynn haat eigenlijk bijna alle namen van de familie. Ze haat ook dit huis, maarja. Wat haat ze niet?
Lynns volledige naam is Lynetta (lie-net-tha). Toen ze oud genoeg was dat ze kon praten had ze haar naam verandert.