Deel 241

Lies Pov.

Frankie een enge ziekte en misschien krijg ik binnenkort wel te horen dat ik kanker heb.. ‘Waarom moet dit toch allemaal ons overkomen?’ Zeg ik door mijn tranen heen. Nick kijkt me nogal verbaasd aan, we hebben verder nog niemand anders vertelt van ons bezoekje aan de dokter van laatst. Van de mogelijke kanker. Kevin pakt mijn hand beet, hij snapt natuurlijk wel dat ik daarom erg van streek ben. ‘Ik ben even boven.’ Ik loop de kamer uit, Kevin volgt. Ik zet me op het bed, Kevin ploft naast me neer. ‘Lies.. Ik weet dat het moeilijk is voor je. Het is goed om verdrietig te zijn en van streek. Vind je echt dat we de anderen niet moeten inlichten?’ Ik knik en leun tegen Kevin’s borst aan. Zijn shirt is na een paar momenten al helemaal doorweekt door mijn tranen. Ik voel iets trillen in mijn broek en pak mijn mobiel eruit. ‘Met Lies?’ Probeer ik zo sterk mogelijk te zeggen. ‘Hallo, u spreekt met de assistente van uw dokter, dokter Mayer. Ik zal u graag verzoeken om nu naar het ziekenhuis te komen, we hebben uw uitslag binnen gekregen.’ Ik knik, maar dan besef ik dat ik aan de telefoon zit. ‘Oké, we komen eraan.’ Ik hang op en Kevin kijkt me aan. ‘We moeten naar het ziekenhuis komen, ze hebben de uitslag.’
‘Gaat u zitten.’ Ik en mijn lief nemen plaats op de comfortabele, met nep-leerbedekte stoelen zitten. Opnieuw zitten er dezelfde drie mensen van de vorige keer tegenover ons. Ze kijken ons ernstig aan. De middelste vrouw houdt ons scherp in de gaten, door met haar felblauwe ogen over haar kleine brilletje te kijken. ‘Heer en mevrouw Jonas..’ Ze leest een preek voor, die ze waarschijnlijk van te voren meerdere keren heeft moeten herhalen om het hier juist te zeggen. ‘Wij hebben kanker vernomen.’ Pets, recht in mijn gezicht. Het is dus waar. Misschien ben ik er over een half jaar al wel niet meer.. Er gaat een schok door mij heen, kippevel komt in een vlaag. Ik sta op, loop naar de deur en negeer de troostende woorden van de artsen, zelfs van Kevin. Ik kijk nog snel even om, zoekend naar Kevin's uitdrukking. Hij kijkt, zoals ik verwacht had, met tranen in zijn ogen naar mij. Hij staart eigenlijk maar wat, hij is overdonderd. Dan loop ik door, sla de deur met een dreun die door het hele gebouw te horen was dicht en loop vooruit, op zoek naar de stop-knop van mijn miezerige leventje die ik nog voor me heb. Hoe lang mijn zoektocht nog gaat duren, weet ik niet. Ik wil het ook niet weten, eerlijk gezegd. Ik wacht wel af, af tot ik afscheid moet nemen van Kevin, mijn kind en de rest van deze mooie wereld. Als ik buiten sta, draai ik me om en staar naar het mooie gebouw dat nu veel minder mooi lijkt, doordat het me slecht nieuws gebracht heeft. Tranen komen op en ik draai me weer terug om, ga naar links en het gebouw verdwijnt langzaam uit het zicht.

Kevin Pov.

‘Lies, rustig nou maar. Je redt dit wel. Wij redden dit wel. Ik help je, altijd, mijn hele leven lang. En de rest vast en zeker ook, geen twijfel mogelijk. Lies? LIES?’ Ze loopt weg, de kamer uit. God, help ons toch. Dit is een ramp. Lies heeft kanker, hoe kon dit gebeuren? Wat hebben we fout gedaan? En nu loopt ze weg.. Ze loopt weg! Ik moet achter haar aan! Snel schiet ik omhoog en vlucht naar de deur. Ik kijk nog gauw achterom. ‘Ga maar gauw, hoor.’ Ik knik en ren achter Lies aan. Waar is ze!? Ik sta dan eindelijk buiten. Links, rechts. Waar is ze? ‘Lies! Lies! Kom terug!’ gil ik snikkend. Al mijn emoties barsten open, lijkt het. Ik word overspoeld door verdriet en vooral angst, angst dat ik Lies voor eeuwig kwijt raak.. Het is dat ik een goed christen ben, anders zou ik, als ze stierf, zelfmoord plegen. Ik begin hard te rennen. Ik moet en zal haar vinden!

Het is nu een uur later. Ik heb de hele stad afgezocht. Lies? Niet gevonden. Hoe kan dit gebeuren! Ik mis haar zo erg. Een overspoelend gevoel komt er tevoorschijn uit mijn binnenste. Zo voelde Joe zich dus, toen met Coco en later met Relinde. Nu snap ik hoe hij zich voelde, alleen hij had het nog veel erger natuurlijk. Misschien voel ik hetzelfde nog wel.. ‘Aaaaaah!’ Ik probeer al mijn frustratie uit mijn lijf te schreeuwen. Tot mijn verbazing helpt het, maar een paar momenten later is het al terug. Ik begin opnieuw te rennen, ook al heb ik steken in mijn zij gekregen. Ik neem me voor te blijven rennen en zoeken, tot ik haar gevonden heb.. Al duurt het dagen, weken. Ik geef het niet op.

Joe Pov.

‘Relinde!’ roep ik. Meteen daarna verschijnt het mooiste meisje aan de andere kant van de keuken. ‘Wat moet je allemaal hebben om een pannenkoek te maken?’ Ze begint te lachen. ‘Foei toch, Joe! Weet je dat niet. Hier, ik maak ze wel.’ Ik was van plan eten te koken voor iedereen vanavond, maar toen kwam ik erachter dat ik niet eens kán koken. ‘Ik help je wel.’ Ik sla mijn armen om haar heen van achteren. ‘Je kan goed koken.’ Ze begint opnieuw te lachen. ‘Joe, ik ben nog niet eens begonnen.’ Ik kijk eens goed, en inderdaad, ze had nog niet eens een kom gepakt. ‘Maar toch. Ik beeld het me gewoon al in, goed toch. Wauw, Relinde, wat kan je goed koken! En hoe leuk je dat peperpotje..’ ‘Joe, we gebruiken geen peper.’ Ik ga snel verder met mijn verhaal. ‘Dat kerriepotje..’ ‘Zoutpotje?’ ‘Dat zoutpotje vasthoudt,’ maak ik de zin af. Ze draait zich glimlachend om en kijkt me aan. ‘Je bent schattig als je zo weinig weet.’ Ik kijk haar nep-verontwaardigd aan. ‘Nou, bedankt hè! Puh.’ Ik haal mijn kin omhoog, zodat ze mij niet meer aan kan kijken. ‘Vind je mij nu niet meer lief?’ Vraagt ze. Ik kijk naar haar gezicht, ze heeft haar onschuldige blik opgezet. ‘Hoe kan ik jou nou niet meer lief vinden?’ Ze geeft me een lange zoen. ‘Ik houd toch veel te veel van jou. En binnenkort gaan we beloven dat we voor eeuwig zijn, dan ben je echt voor eeuwig de mijne. En daar mogen we beiden trots op zijn!’ Ze kijkt me verliefd aan. ‘Ik houd zoveel van je,’ zegt ze, maar ik laat haar niet uitpraten, ik duw alweer een nieuwe zoen op haar lippen.

PaarsPaarsPaars