Love is in the air

Nick Pov.

Al mijn goede hoop die ik met moeite bij elkaar had gehaald, is nu als sneeuw voor de zon verdwenen. Zomaar weg, alles. De moed zakt me al helemaal in de schoenen als Sander haar blozend aan kijkt. Tila kijkt een beetje ongemakkelijk van hem naar mij en weer terug. Wat zou er zijn? Ze heeft nu de jongen van wie ze houdt voor ze staan, grijp die kans, zou ik zeggen. Althans, liever niet, maar als beste vriend die echt van haar houdt wil ik haar alleen maar gelukkig hebben, met of zonder mij. Ik pak mijn tas van de vloer en sta op. ‘Nou, ik ga maar weer, nu je toch beter gezelschap hebt.’ Sander kijkt me van oor tot oor grijnzend aan, maar Tila’s gezicht staat heel wat minder vrolijk. ‘Nee! Waarom? Jij bent toch mijn beste vriend, Nick,’ zegt ze, met die lieve oogjes van haar. ‘Ik zie je nog wel.’ Ik draai me meteen om naar de deur, om te voorkomen dat ze mijn tranen kan zien. Jammer genoeg, of niet, pakt ze mijn hand en trekt me terug. Ze komt voor me staan en veegt mijn tranenbad weg. ‘Lieverd.’ Bij dat woord voel ik me helemaal warm. Ik knijp even zachtjes in haar hand. ‘Sander?’ Hij knikt en kijkt haar even kort vragend aan. ´Wil je even deze kamer verlaten?’ Hij kijkt verbaasd. ‘Ga maar helemaal weg eigenlijk, ik wil niemand die me eerst keihard afwijst en daarna als een zielig schoothondje terugkomt, met de gedachte dat ik het al weer lang vergeten ben.’ Zijn gezicht staat op onweer, hij loopt naar de deur en duwt mij hard aan de kant waardoor ik op de grond val. Hij spuugt nog eens recht in mijn gezicht en verlaat de kamer. ‘WEG!’ schreeuw ik hem achterna, terwijl ik het speeksel langs mijn wang voel druipen. Ik voel nog steeds drang om hem te slaan, maar ik weet mij in te houden. Een zachte hand veegt langs mijn wang, en veegt het goedje weg. ‘Sorry.’ Haar blik raakt me diep van binnen. Ik pak haar schone hand, en fluister: ‘Jij verdient meer dan die loser.’ Ze geeft me zacht een klein kusje op mijn wang. Ik kan me nauwelijks inhouden, de verlangens borrelen sneller en harder naar boven. Ze kijkt me lang aan, met haar prachtige ogen. ‘Nick..’ Ik wil knikken, maar ik kan me niet meer bewegen als ze langzaam met de rug van haar hand mijn wang streelt. Kippenvel komt over mijn hele lijf. Nog nooit heb ik zoveel spanning gevoeld, bij geen enkel ander meisje heb ik me zo gelukkig gevoeld. ‘Ik.. Houd je stil, en doe je ogen dicht,’ beveelt ze, en ik gehoorzaam zonder er ook maar even over na te denken. Seconden glippen voorzichtig langs ons heen, zonder dat wij iets door hebben. Gefixeerd, vol geconcentreerd op dit speciale moment zijn we. Niets doet me nog iets, als ik iets warms en fluweelachtigs op mijn lippen voel. Ik kus haar gretig terug. Ik kan me niet meer inhouden; de woorden moeten er nu toch eens uitkomen. ‘Ik houd onmenselijk veel van jou, Tila.’

‘Eíndelijk zeg! Dat werd toch wel tijd, hè,’ is Lola’s reactie op mij, als ik haar samen met Tila vertel over gistermiddag. Die middag na de kus, hadden we weinig meer gedaan. Veel naar elkaar gekeken, genietend van de aanblikken van onze liefdespartner. Als ik Tila een zoen wil geven, trekt Lola me even apart. ‘Nick, je weet toch wel.. dat jullie niet zo lang samen zullen zijn?’ Mijn goede bui valt meteen weg. Heb ik weer hoor! Eindelijk een geweldig meisje die ook van mij houdt, gaat ze dood! Ik bijt die gedachte gauw weer weg, ik voel dat de tranen in grote getale worden gecreëerd door mijn traankliertjes. ‘Zeg dat nou niet..’ fluister ik, nog net hoorbaar. Ik kijk over Lola’s schouder heen, naar het meisje van wie ik houd met heel mijn hart. Ze staat te lachen met een meisje, Sharon. Het lijkt nu allemaal zo surreëel, dat ze er over een paar dagen misschien al wel niet meer is.. Ik loop langs Lola heen, zodra Sharon weer wegloopt, en neem Tila goed in mijn armen. ‘Jij zit voor altijd in mijn hart, weet je dat wel?’ Geen antwoord. ‘Lieverd?’ Ik pak haar hand, en voel dat die slap aan haar lichaam hangt. Ik hoor een harde gil. Het is toch niet waar..?