HOOFDSTUK 27 – Een gevecht om de waarheid

‘Susan, kom je?’ vroeg Angela. We waren net allebei de kantine ingekomen en ik knikte. Ik liep achter haar aan naar de tafel waar ik normaal ook zat.
‘Jij en Cullen hè’, zei Mike toen ik zat, ‘ik vind het niks. Kijk wat hij heeft gedaan met Bella.’ Mike was het vriendje van Jessica. Volgens Bella was hij vroeger op haar geweest, maar toen ze met Edward ging is hij met Jessica gegaan. Angela is met Erik gegaan, maar dat is uit gegaan.
‘Wat heb je tegen me Mike’, hoorde ik een stem achter me zeggen. Ik keek achter me en ik zag Edward staan. Hij legde een hand op mijn schouder en ik voelde dat dit op een gevecht uit zou gaan komen. ‘Bang dat ik weer een meisje van je afpak dat je leuk vind.’
Mike keek even naar mij en toen vloog hij op Edward af. Ze rolden over de grond en ik keek ze aan. Angela, Jessica en ik sprongen op de tafel en we keken naar wat de jongens deden.
‘Mike, hou op!’, riep Jessica. Tranen stonden in haar ogen. ‘Dit is allemaal jouw schuld’, zei ze en toen richtte ze zich op mij. ‘Als jij gewoon uit de buurt van de Cullens bleef dan was er niks aan de hand.’
‘Hallo, ik mag omgaan met wie ik wil’, zei ik ter verdediging. Ik hield mijn handen omhoog en ik liep een beetje van haar af. ‘En ik denk niet dat zij Bella hebben vermoord. En kan ik er wat...’
Ik werd naar achteren getrokken voordat ik mijn zin af kon maken. ‘Nu geen ruzie maken’, siste Alice in mijn oor. Ik knikte en ik liep met haar mee naar Edward en Mike die nog steeds vechten.
‘Waarom stoppen jullie hen niet?’ vroeg Rosalie aan Emmett en Jasper.
‘Laat Mike maar even zijn woedde uiten’, zei Jasper. ‘Edward zou er niks van krijgen.’
‘Nee, maar Mike wel’, zei Alice. ‘We moeten ze niet nog meer reden geven om ons te haten.’
Jasper en Emmett knikten en toen haalden ze de jongens uit elkaar. Jasper haalde Edward van Mike af en Emmett zorgde ervoor dat Mike niet meer op Edward af kon rennen.
‘Laat me los’, zei Mike kwaad en Emmett liet hem los. Mike pakte mij bij mijn arm en hij trok me mee.
‘Laat me los’, zei ik nu.
‘Je gaat niet meer met ze om’, zei Mike. ‘Wil je vermoord worden?’
‘Misschien wel’, zei ik en hij stond stil. Ik rukte mijn arm uit zijn greep en ik stapte wat naar achteren. ‘Ik geloof geen ene snars van wat jullie beweren en ik heb genoeg waarschuwingen gehoord om te denken dat de Cullens me zouden kunnen vermoorden. Maar niets wijst erop dat Bella is vermoord. Er zijn drie autopties geweest. Twee door lijkschouwers uit de steden hier omheen en één door dr. Cullen. Hij was de laatste die de autoptie deed en hij kwam op de zelfde conclusie als de andere lijkschouwers. Bella zou zijn gesprongen, dat was het enige dat haar val verklaarde. Wie daar bij waren, dat weet niemand? Waarom ze is gesprongen weet ook niemand? Maar niemand zou er ook achter komen als jullie er niet naar zoeken. Dus, wat jullie willen geloven mogen jullie weten, maar ik wil dat niet geloven. Iedereen heeft recht op zijn eigen mening toch?’
Na deze woorden draaide ik me om en beende ik de school uit. Ik liep richting het bos en ik verdween en ik hoopte zo dat niemand me zou achtervolgen. Ik had nu geen behoefte aan mensen of vampieren om me heen. Ik had zelfs geen behoefte aan Bella en Michael, maar die waren natuurlijk wel mee gegaan. Stomme geesten.