It's time.

Het is woensdagmiddag 14:00, Ik loop alleen door de stad, mijn handen heb ik in m'n zakken gestopt, anders kreeg ik koude handen. Overal ligt witte sneeuw, en staan er mooie versierde kerstbomen langs de rand van de stoep. Ik kijk wat om heen. Opeens vallen mijn ogen op een meisje met lang donker haar, bruine ogen, een donkere spijkerbroek met zwarte pumps, en een dikke winterjas die net over haar kont valt. Ze staat daar met een groepje jongens te ouwehoeren, maar ik heb er niet een goed gevoel bij. Ik sta stil, en kijk het meisje lang aan. Na een paar minuten doet ze nog steeds hetzelfde. Het nare gevoel dat ik een paar minuten geleden ook had, word steeds erger. Ik probeer er verder niet meer aan te denken, en begin weer met lopen. Met de meters die ik vooruit loop word het gevoel maar steeds erger en erger. Ik kan er niet meer tegen! Ik begin met rennen, rennen naar waar ik mijn fiets heb neergezet. Als ik bij m'n fiets aan kom, trek ik de sleutels uit me zak, steek ze in het slot en fiets zo hard als ik kan naar huis.
Als ik even later thuis aankom, gooi ik me fiets neer in de voortuin, die meteen wegzakt onder de sneeuw. Ik bel aan, en het duurt maar even voordat me moeder de deur open doet. Ik val haar huilend in de armen. "Lieverd, wat is er aan de hand?" Ik veeg met trillende handen m'n tranen van m'n wangen. "Ik..Ik..Ik.." Stotter ik. Ik kom niet uit mijn woorden, het is nou al de 4e keer dat het gebeurd, in ongeveer een jaar tijd. Ik heb een bovennatuurlijk talent. Ik zie de dood van mensen aankomen. "Nicky, alsjeblieft wat heb je gezien?" Vraagt m'n moeder aan me, terwijl ze met haar vertrouwde zachte handen door m'n haar wrijft. Ik voel dat ik rustiger word, met het idee dat me moeder bij me is. Het voelt zo vertrouwd. "Nou, ik zag een meisje in de stad lopen, en mijn ogen vielen echt uit het niets op haar. Ik kreeg een naar gevoel, en het werd steeds erger, ik liep gewoon door, maar het werd ook met de meters die ik vooruit liep erger. Ik heb verder nog geen visioen door gekregen, ik wacht het wel rustig af." Ik zucht. Ik ben blij dat het eruit is, mijn moeder snapt me, ik ben zo blij dat ik altijd alles bij haar kwijt kan. Niemand zou dit snappen, ze zouden allemaal denken dat het onzin is. Maar dat is het niet! Maarja, nooit zouden mijn vriendinnen me geloven. Het hoeft van mij ook helemaal niet, ze moeten geloven wat ze willen geloven, en als ze het niet willen geloven, nou dan maar niet. Er is tenminste 1 persoon, die me wel gelooft en snapt, en weet dat het kan, en dat is dus mijn Moeder.
The next day.
Ik zit alleen in de hoek van het lokaal, aan m'n tafel, te luisteren naar de uitleg van de leraar. Nouja, luisteren lukt niet echt. Het meisje dat ik gister in de stad zag, blijft door m'n hoofd dwalen. Het is pas de 2e keer in heel me leven dat ik dit mee maak, in de omgeving hier in Groningen. Ik kijk naar buiten, waar het opnieuw sneeuwt. En dan gebeurd het, ik zie het gebeuren, hetzelfde meisje dat ik gister in de stad zag, heeft niet lang meer, of ze overlijd! Onee, ik moet haar helpen! Schreeuwt een stem door me hoofd. Ik sta op en wil het lokaal uit rennen, ik word tegengehouden door de leraar. "Wat ben jij van plan Nicky?" Ik barst in huilen uit. "Laat me los, ik moet iemand redden!" Schreeuw ik. "Doe normaal, en ga zitten." Zegt de leraar, en kijkt me met een vuile blik aan. Hij laat me eindelijk los, hij denkt dat ik weer ga zitten, maar dat doe ik niet. Ik moet haar helpen. Ik ren keihard langs de leraar heen, de trappen af naar beneden, de school uit, over de straat heen, op weg naar de plek waar mijn gedachten zeggen, dat het gebeurd. Als ik een hoek om ben, zie ik allemaal zwaailichten knipperen, en zie ik broeders van de ambulance en politie mannen rondlopen. Het gebied waar de ambulance's en poltie auto's staan is afgezet. Ik stop met rennen, en kijk vanaf een afstand, naar wat er allemaal gebeurd. M'n tranen, glijden langzaam langs m'n wangen naar beneden. Het is te laat, ik had eerder moeten zijn. Misschien had ik het dan nog kunnen voorkomen. Ik had haar dood zien aankomen, maar was er te laat bij.
Als dit me nog een keer gebeurd, zal ik ervoor zorgen dat het niet weer net te laat is. Dan zal ik ervoor zorgen dat ik hem/haar de dood te slim af kan zijn.
Want echt waar, zoiets laat ik niet weer gebeuren!