Playing with feelings 4

Ik kijk hem een beetje verbaasd aan. 'Ja, oke'. Hij pakt zijn telefoon tevoorschijn en toetst mijn nummer in terwijl ik die opnoem. 'Dankje, ik laat zeker van mij horen'. Zegt hij met een knipoog. Ik lach eventjes. 'Ik ga weer aan het werk. Dag Lucas.' Ik geef hem een knipoog terug en loop weg. Oke..dat heb ik dus nog nooit meegemaakt. Na het werk trek ik mijn uniform uit en loop naar de uitgang. 'Wacht even'. Ik draai me om en zie Fernando staan. 'Hebben we het elkaar echt vergeven?' Ik kijk naar zijn uitgestoken hand. Ik schudt zijn hand en knik. 'Ja, ik denk het'. Hij glimlacht. 'Gelukkig'. Ik groet hem en loop weer door. Dan hoor ik weer iemand mijn naam roepen. Diegene haalt me in en komt voor me staan. Het is Lucas. 'Ga je naar huis?' 'Ja, ik moet een beetje opschieten want de metro vertrekt zo'. 'Owh. Ik wil je anders ook wel een lift geven?' Stelt Lucas voor. Ik twijfel en kijk hem aan. Dan kijk ik op mijn telefoon naar de tijd. De metro haal ik nog net als ik ga rennen. Weer kijk ik Lucas aan. Ah fuck it, hij ziet er best vertrouwbaar uit. 'Ehm.. als je dat zou willen doen'. Lucas lacht. 'Natuurlijk dame'. Samen lopen we naar de parkeergarage toe. Hij drukt op een knopje en ik zie in de verte de lichtjes van zijn auto aan het uit knipperen. Damn .. dat is niet bepaald een simpele auto. 'Zozo..mooie BMW hoor'. Lucas lacht. 'Dankjewel, mooie jongen mooie auto he'. Lachend schudt ik mijn hoofd. We stappen in en rijden weg. Onder het rijden kijkt hij me vaak heel even snel aan. 'Wat?' Vraag ik. Hij schudt zijn hoofd. 'Ik vind je gewoon een knappe meid. En heel aardig'. 'Dankje, jij bent ok niet slecht hoor'. Zeg ik terwijl ik hem een schouderklopje geef. 'Hier is het'. Hij stop de auto. Ik maak mijn gordel los. 'Dankjewel'. 'Geen probleem hoor'. Zegt hij lief. We kijken elkaar aan. Ik zie hem naar mijn lippen kijken. 'Ehm, wil je binnenkomen, iets drinken ofzo?' Hij knikt en maakt zijn gordel ook los. We lopen het appartementen-gebouw in en stappen samen de lift in. Ik maak de voordeur open en laat hem binnen. 'Knus huisje'. 'Dankje. Vast een stuk kleiner dan jouw huis he?' Hij knikt. 'Hoe raadt je het?' 'Misschien omdat jij een voetballer van Liverpool bent?' Samen lachen we en gaan we op de bank zitten. 'Wil je iets te drinken hebben?' Hij schudt zijn hoofd. 'Eten?' Weer schudt hij zijn hoofd. 'Praten?' Nogmaals, schudt hij zijn hoofd. 'Wat wil je dan doen?' Vraag ik dan. Lucas komt dichter bij me zitten. Hij legt zijn hand op mijn heup. Zijn gezicht komt dichterbij. Hij geeft een lief kusje op mijn lippen.