Deel 240

Nick Pov.

‘Sometimes we fight, it’s better black and white.’ De laatste tonen van de piano vagen weg. Ik heb het hele huis voor me alleen. De anderen zijn gezellig, zonder mij, naar de stad gegaan, het is namelijk bijna kerst. De eerste kerst in tijden dat ik single ben. Dat is nog eens wat anders! Vorige jaren had ik nog Jitske en Gaby. Ik walg als ik Gaby’s naam in mijn gedachten hoor klinken. Het meisje dat me zomaar verliet voor een ander, Trace Cyrus nog wel. Die ons fake noemt. Dat ik ooit dacht dat zij de liefde van mijn leven was. Wat was ik een sukkel toen. Whááááát We hoeven ook niet meer met een van hen tweetjes te spreken, want we hebben al meer dan een jaar niets van ons laten horen aan de media en fans. Die hebben ons nu vast al verlaten. We zijn ook niet van plan meer om verder te gaan met de muziek. Het doet mij, en ons allemaal eigenlijk, te veel denken aan de mindere tijd die we doorgemaakt hebben. We hebben nu toch al genoeg verdiend voor ons leven. En toen we nog wel bezig waren hebben we weinig getourd. Op zich jammer, maar het is nu toch voorb.. ‘’Cause love is on its way,' gauw vis ik mijn mobiel van de piano vleugel en zet hem aan mijn oor. ‘Nick hier?’ De stem waarvan ik dacht dat ik het niet meer zou horen. ‘Hey, met mij..’ De stem die mij verlaten had. ‘Gaby?’ Een zucht klinkt. ‘Hoe is het met je, Nick?’ Stomverbaasd zet ik me op de kruk neer. ‘Hoe het met mij is? Waarom vraag jij dat aan degene die jou wel eerlijk behandeld heeft.’ ‘Nick.. Het spijt me, echt waar!’ Geloofwaardig, ja. ‘Waarvoor bel je?’ kom ik direct aan het doel van dit vreemde gesprek. ‘Waarom zijn jullie gestopt met muziek maken! Zoveel fans hebben nu zoveel verdriet dat hun favoriete band er plots mee gestopt is.’ ‘Dat gaat jou niets aan. Niets gaat jou nu nog iets aan. Je hebt me verlaten, Gaby! Voor die Trace!’ Tranen springen weer in mijn ogen. Waarom doet dit me nou zo veel pijn? Haar stem klinkt in mijn oor. ‘Trace.. Ik heb nooit van hem gehouden! Niet zoals van jou!’ ‘Wat probeer je nu te bereiken dan! Ik ben nu over je! Ik ben verder gegaan met mijn leven! Jij niet?’ Ik ook niet. ‘Nick, ik wil alles voor je doen, ik wil je echt in mijn leven hebben..’ ‘Dat heb je ook, als herinnering. En je krijgt niet meer dan dat!’ Waarom doe ik nu zo gemeen? Zij heeft al haar moed verzameld om dit te doen, en dan kaffer ik haar zo af. ‘Nick..’ ‘Ik hang nu op. Doeg Gaby.’ Ik druk op het rode knopje en de lange toon komt terug. Ik zucht diep en denk terug aan die keer op het vliegveld. Toen werd mijn blauwtje goed gemaakt. Ik zucht nog eens. ‘Waarom dat gezucht?’ De persoon die ik al een jaar, sinds Lies en Kevin’s bruiloft, niet meer heb gezien staat achter me. ‘Vader!’ Ik geef hem een knuffel. ‘Hoe is het met Frank? En met jou! En met alles thuis?’ Hij kijkt me glimlachend aan, als een echte vader. ‘Goed, prima en goed! Maar, zoon. Waarom zijn jullie nou toch gestopt? Of was het gewoon een roddel?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Sorry, pa. Maar niemand had er meer trek in. Het herinnert ons aan de tijden met Jitske, Coco en de andere dingen. Kijk, Lies en Kevin verwachten een kindje, Relinde en Joe gaan trouwen en ik, ik zit hier ook goed. We hoeven dat gedoe niet meer.’ ‘En Gabrielle? Het leek mij toch zo’n fijn meisje, wat is er daarmee gebeurd?’ ‘Je kent de roddels toch? Die zijn dit keer ook waar ook.’ Zal ik hem vertellen dat ze net gebeld heeft voor hij binnenkwam? ‘Vertel het maar, Nick. Ik zie dat je twijfelt.’ Ik kijk hem aan. ‘Ze belde me net weer. Voor het eerst sinds ze me dumpte sprak ik haar weer. En het voelde.. raar. Ze bood haar excuses aan en zei dat ze mij terug in haar leven wilde.’ Hij knijpt me zacht in mijn schouder. ‘Wat ben je nu van plan om haar te zeggen dan?’ Ik haal mijn schouders op en slaak nog een zucht. ‘Ik weet het niet.. Ik heb echt geen idee.’ ‘Doe wat je denkt dat je moet doen, Nicholas.’ ‘Bedankt, vader.’ Hij geeft me nog een klapje tegen de zijkant van mijn bovenarm. ‘Hey pa! Wat doe jij hier!’ Joe komt binnen en geeft vader ook een knuffel, evenals Kevin. ‘Dag meneer.’ Zeggen Relinde en Lies verlegen. Ze hebben hem ook nog niet vaak gezien. ‘Hallo allemaal!’ ‘Wat is er? Waarom ben je hier?’ ‘Ik ben hier, omdat mijn drie supersterretjes plots besloten te stoppen met het superster zijn! Daarom!’ Joe en Kevin kijken een beetje verbaasd en schuldig. ‘Sorry, pa. Maar..’ ‘Ja ja, ik heb het al gehoord van Nick en ik begrijp het nu ook wel. Maar jullie vroegen waarom ik hier was en dat was de, nu al beantwoorde, reden.’ ‘Komt Frankie ook?’ Hij kijkt naar beneden. Wat is er aan de hand? ‘Frankie.. Nee, die komt niet. Daarvoor kom ik ook. Ik moet jullie vervelend nieuws brengen. Frankie, jullie kleine broertje, is geconstateerd met sepsis.’ Vijf monden vallen tegelijkertijd open. ‘Wat?! Dat meen je niet.. Frankie.. zo’n ernstige ziekte?’ Lies barst in tranen uit, wel heel overdreven. Waarom is dat? ‘Jongens, ik weet dat het onverwachts is. Maar ik moet nu ook direct weer gaan. Ik mis jullie erg, maar ik moet natuurlijk bij Frankster zijn.’ Hij omhelst ons allemaal, en vertrekt weer.