01. Nice to see you again.

Ik had vlug afscheid genomen van mijn ouders en liep door de muur heen. M'n ouders hadden het te druk en konden me niet uitzwaaien. Ik was de muur net uit of Sarah en Blaire kwamen al naar me toe gerent. ''VANESSA!'' riepen ze vrolijk en omhelste me. ''Hoi'' zei ik droog en pakte mijn spullen op die op de grond waren gevallen omdat ze me zo blij omhelste. ''Ochtendhumeurtje?'' zei Sarah die dacht dat ze grappig was. Ik keek haar boos aan, wat een teken voor haar was dat ze stil moest zijn. Ik liep naar de Zweinstein express en werd gevolgd door Blaire en Sarah. Blaire nam nog even afscheid van haar ouders en Sarah en ik zochten een lege coupé. We vonden er uiteindelijk een en stalde onze spullen uit. Ik ging zitten en Sarah zat tegenover me. ''En heb je zin om weer naar Zweinstein te gaan?'' vroeg ze vrolijk. ''Ik wel, ik kan niet wachten! Alweer het zesde jaar, het gaat zo snel! Ik vraag me af hoe iedereen is, ik denk dat er wel veel zijn veranderd.'' ze ratelde maar door en ik luisterde niet echt. Ik staarde uit het raam en zag verschillende mensen op het station lopen. Ook zag ik Harry Potter. Ik keek naar hem en hij zag mij ook. Hij zwaaide eventjes naar me en ik schonk hem een glimlach. ''Hier zijn jullie! Ik zocht jullie al, ik kon het niet vinden'' zei Blaire die ondertussen binnen was gekomen. Ik keek op en zuchtte. ''Je bent gewoon dom, je kon ons zo zien zitten.'' zei Sarah en lachte om zichzelf. Ik rolde met mijn ogen en staarde weer uit het raam. Ik volgde de lopende mensen. Plots zag ik een tasje liggen. Ik keek nog eens goed. Het was mijn tasje! Oh nee ik had hem vast laten vallen. ''Ik ben even weg! Moet wat pakken!'' zei ik en snelde de trein uit. Waar was het nou? Ik wist zeker dat het hier lag. Haastig keek ik om me heen en zocht het tasje. ''Iets kwijt?'' hoorde ik een bekende stem achter me zeggen. Ik kende die stem maar als te goed. Met een ruk draaide ik me om. ''Malfidus.'' siste ik. ''Ook fijn om jou weer te zien Benneton.'' zei hij. Ik griste mijn tasje uit zijn handen. ''Oh, niet zo onbeleefd, je mag me wel bedanken.'' zei hij spottend. ''Bedankt'' mompelde ik onverstaanbaar en beende weg.

verder?