The photographes that changed everything

Bill tuurde door het raam naar buiten. Het was bewolkt. Regen kletterde tegen de ruiten. Alles was donker. Hij dacht aan de foto’s. De foto’s die hij gevonden had, toen hij na het optreden terug in zijn hotelkamer kwam. Iemand had ze waarschijnlijk onder de deur geschoven. De foto’s die Bill zouden moeten kwesten, maar dat – verbazend genoeg – niet deden. Gustav, zijn vriendje voor nu ongeveer een jaar, stond erop. Kussend met een ander. Opeens klopte er iemand op zijn deur. Waarschijnlijk Gustav, Bill had hem een bericht gestuurd dat hij onmiddellijk naar zijn kamer moest komen. “Het is open”, zei Bill. De deur ging open en in de reflectie van het raam zag Bill dat het wel degelijk Gustav was. “Waarom moest ik nu zo snel komen?” vroeg hij. “Kijk op het bed”, zei Bill, daar had hij de foto’s neergelegd. Eerst dacht hij dat ze misschien vervalst waren, maar aangezien ze onder zijn deur werden gestoken – en alleen de leden van de crew wisten dat ze iets hadden – moest er wel iets van aan zijn. “Bill … Di-“, begon Gustav. “Dit is niet wat ik denk dat het is?” maakte Bill zijn zin af, zonder zich om te draaien. “Bill, ik was dronken, ik ..” zei Gustav. Opeens voelde hij een hand op zijn schouder. “Het spijt me zo, Bill” “Raak me niet aan!” riep Bill en schudde met zijn schouder zodat Gustavs hand eraf viel. “Bill, je weet dat ik je graag zie”, zei Gustav met een schorre stem. Dit was de druppel. Bill draaide zich om, liep naar de deur en opende deze. “Dag, Gustav” zei hij en Gustav wist dat hij niets anders kon doen dan nu te luisteren naar wat Bill wou. Hij ging de kamer uit en Bill gooide de deur achter hem toe. Om eerlijk te zijn was Bill blij geweest met de foto’s. Het was raar, besefte hijzelf, maar hij zocht al een tijd een reden om het uit te maken. Hij kon Gustav niet gewoon dumpen zonder reden. De drummer was altijd zo lief voor hem geweest. Die foto’s waren dus het perfecte excuus. Bill was al een tijdje verliefd op iemand anders. Een onbereikbaar iemand, wist hij, maar toch. Opeens werd er opnieuw geklopt op de deur. De zanger liep er naar toe en gooide kwaad de deur open – in de veronderstelling dat het zijn ex-geliefde weer was- “Gustav, was ik niet duidelijk genoeg?!” was eruit voor hij fatsoenlijk had gekeken wie er echt voor de deur stond. “Nou nee, broertje” was het antwoord. Toen Bill doorkreeg dat het Tom was, voelde hij opeens alle woede plaats maken voor zenuwen. Kan je het al raden? DE onbereikbare liefde. “Kom binnen” zei hij en maakte met zijn hand een kom-binnen- en – ga- zitten gebaar. “Ik heb gehoord van Georg wat er is gebeurd” , zei hij terwijl hij op het bed ging zitten. “Ik dacht, ik kom even kijken hoe het gaat.” Bill lachte. Tom was altijd zo bezorgd om hem. Al van toen ze klein waren. “Het gaat wel” zei hij en ging naast zijn broer op het bed zitten. “Ik heb iets gehoord van foto’s?” Bill knikte en haalde ze uit het nachtkastje waar hij ze, na het vertrek van Gustav, had in gelegd en overhandigde ze aan de oudere Kaulitz. Tom bekeek ze en zei “nooit geweten dat Gustav zo iets zou doen.” Bill haalde zijn schouders op. Tom bekeek hem met vragende ogen. “Jou doet het precies niet zo veel?” Opnieuw haalde Bill zijn schouders op. Voor Bill goed doorhad wat er gebeurde, zag hij hoe de vragende blik van Tom veranderde in een grijns. “Wie is hij?” was de vraag, als bliksem bij heldere hemel. “Wie?” vroeg Bill onschuldig, alsof hij van niets wist. “De jongen waar je overduidelijk gevoelens voor hebt. Anders zou je hier niet zo licht overgaan. Ken ik hem?” Bill zuchtte. Hij haatte het soms echt dat Tom hem zo goed kende. “Je kent hem en meer wil ik er niet over kwijt”, antwoordde Bill en ging weer bij zijn plekje aan het raam staan. “Waarom mag ik niet weten wie? Erger als de schok toen je me vertelde over jou en Gustav zal het nooit zijn”, drong Tom aan. Bill probeerde niet te lachen. Jawel de schok kon nog erger. “Tom…” “Komaan, broertje, je weet toch dat je me kan vertrouwen”, smeekte de gitarist. “Dat heeft er ook niets mee te maken, Tom. Tuurlijk weet ik dat ik je kan vertrouwen!” probeerde Bill te volharden. Tom ging achter Bill staan en plaatste zijn hand op Bill’s schouder. Precies op dat moment ging er een tinteling door Bill’s lichaam. Hij zuchtte. Tom wist dat hij had gewonnen. “Je ben er heel zeker van?” vroeg Bill voor de zekerheid. Tom knikte en wanneer Bill dat zag in de weerspiegeling van het raam, raapte hij al zijn moed bij elkaar. “Jij” zei Bill en hij hoopte dat Tom het van de eerste keer zou snappen. “Wat ik?” Niet dus. De zenuwen in Bill’s lichaam namen toe. “ Jij bent het” antwoordde hij nu duidelijker. De hand op Bill’s schouder verdween en hij hoorde hoe Tom’s adem stokte in zijn keel. Bill draaide zich om en keek recht in de prachtige bruine ogen van zijn broer. Het enige wat hij zag was verbazing en nog iets, iets dat hij niet kon thuisbrengen. Opluchting? “Om eerlijk te zijn…” happerde Tom. “Om eerlijk te zijn, wat?” vroeg Bill ongeduldig. “Om eerlijk te zijn was ik super gelukkig toen ik hoorde van jou en Gustav” zei Tom verlegen. “Hoe bedoel je?” vroeg Bill hopend dat het was wat hij dacht. Tom keek zijn 10-minuten jongere broertje in de ogen en kuste hem. “Dat bedoel ik daarmee” beaamde hij en deze keer wist Bill niet goed wat zeggen, maar dat hoefde ook niet. Tom drukte zijn lippen alweer op die van Bill. Gustav? Dat zou altijd een goede vriend blijven. Het was fout, dat wisten ze, maar het voelde fantastisch.