Hoofdstuk 1

'Liefste.' fluisterde hij.
Een glimlach speelde om mijn mond.
Ik voelde zijn hand langs mijn sleutelbeen heen en weer bewegen.
Een zucht ontsnapte uit mijn mond en ik keek hem aan.
Ik staarde in zijn prachtige, helderblauwe ogen.
'Je bent lief.' Zei ik hem.
Ik sloot mijn ogen. Tijden lagen we daar, zij aan zij mijn kleine bedje.
Ik genoot van de warmte van zijn lichaam tegen het mijne en kroop nog dichter tegen hem aan.
Het bed kraakte en ik voelde zjn gewicht verplaatsen.
Ik opend mijn ogen en keek opnieuw recht in de zijne. Hij was dichtbij, en kwam nog dichterbij.
Zijn lippen raakte de mijne.
Als in een reflex sloeg ik mijn arm om zijn nek en trok hem nog dichter naar me toe. Hij kreunde een keer zachtjes. Ik opende mijn mond en zijn tong verkende de mijne. Het gevoel was zo sterk, en alles leek vanzelf te gaan. Het was fantastisch.

Vele uren en vele zoenen later was het toch
echt tijd om naar huis te gaan. Eenmaal thuis gekomen vond ik mijn moeder huilen op de grond in de keuken.
Geschrokken rende ik naar haar toe.
'Mam!' riep ik geschrokken uit.
'Wat is er aan de hand?!'
Ze huilde hartverscheurend en klampte zich aan me vast.
Minuten lang hebben we daar op de grond gezeten.
Angst knaagde aan me, en het vertikte me bijna.
Uiteindelijk was mijn moeder genoeg gekalmeerd om me te vertellen wat er aan de hand was.
'Mama, wat is er?' drong ik aan.
Ik kon zien dat ze het er moeilijk mee had en dat ze het liever niet wilde vertellen maar ze deed het toch.
'Tim is gevonden, dood.' snikte ze.
Mijn mond viel open en mijn hart sloeg een paar slagen over.
Dit kon niet waar zijn, ik geloofde het niet.
Ik voelde een misselijkmakend gevoel in mijn buik opkomen en stond op.
Vlug rende ik naar de wc.
Daar stortte ik in. Ik huilde, giilde en krijgste bijna hysterisch.
Ik kón het niet geloven, dit kón niet waar zijn. Ik hield van hem.

if i see you next to never,
then how can we say forever.
wherever you go,
what ever you do
what ever it takes,
or ho my heart breaks
i will be righ here waiting for you.

i hear the laughter
i taste the tears
but i ca't dome near to you now.


dat liedje schalde door mijn hoofd.
als een stereo die veel en veel t hard stond.
het was zíjn lievelingsliedje en ik wilde het niet horen.
wanhopig verstopte ik mijn hoofd tussen mijn armen en ik huilde,
huilde hysterisch en ontroostbaar.
dit kón niet waar zijn.