Deel 239

Lies Pov.

Tegenover mij en Kevin, aan de andere kant van het bureau, zitten drie mensen die nogal moeilijk kijken. ‘Mevrouw Jonas. We hebben goed en minder goed nieuws voor u. Ik wil u verzoeken niet in paniek te raken voor wij alles hebben kunnen vertellen en uitleggen. Het goede nieuws is dat er geen sprake is van gebroken botten of andere dingen als dat.’ ‘En het minder goede nieuws?’ Ik kijk gespannen naar de man. ‘Een paar klieren waren opgezwollen en er zit iets bij, we zijn er niet zeker van maar het kan zijn..’ ‘Kanker.’ Kevin grijpt naar mijn hand. Het is ook wel logisch. In mijn familie zijn er veel mensen overleden aan kanker, ik heb hetzelfde geen. Kevin blijft geschrokken en als versteend zitten, kijkend naar de drie mensen tegenover ons. Het ongeluk die eerder vooral Joe trof, heeft ons ook gevonden. Lies en Kevin, het altijd zo gelukkige stel heeft ongeluk gekregen. Van die gedachte word ik verdrietig, maar ook blij. Het altijd zo gelukkige stel, daar ben ik gewoon deel van! Ik mag dus eigenlijk ook best trots zijn, zo met Kevin. Hij heeft me dus ook echt geholpen als mijn vriendje, en nu als man. Ik heb geluk! Wacht. Nu ook ongeluk, maar zoiets kan je niet vermijden. Kanker, dat dat me nog gewoon overkomt. Wat ik me nu vooral afvraag is wat Kevin gaat doen als ik overlijd aan deze ziekte, vergeet hij mij en vindt hij een nieuwe vrouw die dan zijn kinderen baart? Hoe loopt het af met mijn kind? Het kind dat nu, op dit vreemde moment in mij zit, dat gaat er met hem gebeuren? Overleeft hij het of is hij nog te jong om zelfstandig te leven als ik het niet red? Zie ik hem nog opgroeien? Kevin's hand tikt me aan en ik kijk geërgerd op. 'Wat nou!' Reageer ik boos. 'De dokter vroeg of je al nek, rug of hoofdklachten hebt gehad?' 'Tuurlijk heb ik dat! Ik ben verdorie zwanger!' Ik weet ook wel dat dat niet was wat ze wilden weten, maar begrijpen ze niet dat ik nu op dit moment veel stress heb? Zwanger én kanker! Dat kan toch niemand zomaar even negeren en vrolijk antwoord geven! Ik ben hier op dit moment geestelijk, en lichamelijk, dood aan het gaan. Is een beetje begrip te veel gevraagd voor die mensen?

Als we weer uit de kamer zijn, houd ik Kevin tegen. ‘Zeg niets tegen de rest.’ Hij kijkt me niet-begrijpend aan. ‘Waarom dat?’ ‘Ik wil dit nog even bij onszelf houden, oké?’ Hij knikt. ‘Oké, Lies.’ We lopen een stukje verder. Dan houdt Kevin mij tegen. ‘Hebben we nog ruzie?’ Ik kijk hem aan. De ruzie, dat was ik helemaal vergeten. Ik houd mijn mond gesloten, geheel uitdrukkingsloos. Ik ben weer boos op hem, merk ik. Het is nog niet voorbij. Ik loop weer verder naar de auto, zonder een woord te zeggen. ‘Lies.. Wacht nou!’ Kevin snelt zich achter mij aan. ‘Lies.. Ik wil geen ruzie met je hebben! Lies stop nou even en luister naar me!’ Hij grijpt me bij mijn polsen en draait me om. ‘Kevin..!’ Ik was van plan om boos te reageren en hem af te snauwen voor dat hij mij bij mijn polsen pakte en daarmee pijn deed, maar dat voornemen stopt als ik zijn gezicht zie. Daar kan je toch niet boos op blijven? ‘Lies luister nou.’ Ik knik. ‘Zeg het maar, Kevin.’ Dit is een emotioneel moment, maar ik houd me in. ‘Ik wil geen ruzie met je hebben.. Ik.. Wij.. We waren zo gelukkig..’ Hij drukt zijn tranen weg door wat met zijn ogen te knipperen. ‘Zijn we dat niet meer?’ Hij pakt mijn beide handen vast. ‘Wil je dat we dat zijn?’ Ik knijp eens in zijn handen. ‘Ik wel..’ ‘Lies..’ Mijn wijsvinger gaat naar zijn lippen en zorgt dat hij niets zegt. Hij kijkt me lang aan met zijn lieve ogen. Het moment is even mooi als hij. ‘Lies, je bent het meest voor me in de hele wereld, als ik jou niet had dan zou ik echt niet kunnen leven. Als ik je eens kon vertellen hoe veel ik van je houd, maar het is te veel. Lies, ik houd echt van je.’ Zegt Kevin, terwijl we de ogen niet van elkaar af kunnen houden. ‘Deze baby, hij of zij wordt het belangrijkste en mooiste wat ons ooit is overkomen. Of het nou een hij of zij wordt, voor mij part wordt het een mengeling! Het maakt niets uit, we houden er van. Net als van elkaar, toch?’ Hij raakt mijn buik aan. Ik knik en blijf hem aankijken. Mijn mond is opengevallen merk ik net. Gauw sluit ik hem weer. ‘Dat was echt zo lief en geweldig en perfect en.. Wauw.’ Kevin kijkt me verlegen aan. ‘Het is zo, ik houd echt veel van je.’ Ik vlieg hem om de hals. ‘Ik houd ook zó ontzettend veel van jou! Ik houd van je, Kevin Jonas!’ Nu kan en wil ik het ook niet meer inhouden, tranen stromen. Evenals bij Kevin. Hij beweegt zijn hoofd naar achteren zodat hij me aan kan kijken. Ik druk een kus op zijn lippen. Langzaam gaat zijn mond open, wat uitmond als een romantische tongzoen. ‘Wat ik echt wil; ik wil je nooit meer kwijt.’