-

Unkown point of vieuw.

Nog steeds grijnzend opende ik de deur van het appartement van me broertje en mij. ‘Is het gelukt!?’ riep hij vanuit de huiskamer. Die ligt vast onderuitgezakt op de bank, bij te komen van gisteravond. Mijn schoenen trapte ik uit in de gang en liep vervolgens langs de woonkamer. Mijn wederhelft hief zijn hoofd een keer op van de bank en keek me vragend aan. Ik knikte een keer. ‘Ja hoor ging, prima!’ riep ik terwijl ik doorliep naar de keuken. Ik hield een zakje uit de tas met rare snoepjes, ze waren vel oranje gekleurd en hadden een witte onderkant. Ik liep terug naar de woonkamer en smeet het zakje naar me broertje zijn hoofd. ‘Probeer die dingen eens uit!’ riep ik nogmaals terwijl ik weer terug liep naar de keuken. ‘What the hell zijn dit voor dingen man?’ hoorde ik hem terug roepen. ‘Werkelijk geen idee!’. Ik hoorde een zucht en vervolgens wat geslof over ons eikenhouten vloer. ‘Waarom koop je die dingen dan?’ hij keek me nu vragend aan. Ik hield een keer mijn schouders op. ‘Een meisje in de winkel pakte ze ook.’ Nu keek me broertje redelijk verbaast aan. ‘En daarom koop je ze?’ ‘Uhuh, eens uitproberen.’ Nu begon hij toch te lachen. ‘Gek ben je ook.’ Zo trok hij de verpakking open. Een zoete geur verspreide zich door de keuken. ‘Holy shit, die dingen zijn volgens mij ziekelijk zoet!’ ‘Geef hier die zak.’ Zo trok ik de zak uit zijn handen en schudde er een aantal uit het zakje, en stak ze in mijn mond. Ik begon te kauwen en mijn broertje keek me vragend aan. ‘En?’. Ik stak me duim op en slikte door. ‘Die dingen zijn geweldig!’. Hij greep de zak terug uit mijn handen en deed hetzelfde. ‘Lekker toch?’ hij begon te knikken. ‘Dat meisje heeft wel een goede smaak dan.’ Zei hij nu lachend.

‘Over dat meisje gesproken trouwens, volgens mij was zij er gisteravond ook.’ Mijn broertje verslikte zich nog net niet zijn de snoepjes die hij schijnbaar net wou doorslikken. ‘Wacht, wie bedoel je?’ vroeg hij nu. Ik fronste mijn voorhoofd een keer en probeerde haar naam te herinneren. Ze was spontaan ze had een geweldige zwarte jurk aan, met een decolleté die er mocht wezen, en die volle rode lippen. En dan nog maar te zwijgen over die ogen. “kappen, ik heb een vriendin.” Zei ik in mezelf. Mijn broertje keek me nog steeds fronsend aan. ‘Ik kan niet op haar naam komen..’ mompelde ik een beetje onhandig. ‘Oké, wacht. Dus je herkent haar wel in de supermarkt maar kan haar naam niet herinneren?’ verbaast keek hij me aan. ‘Ja, nee ze was de hele tijd in gesprek met jou.’. Nu keek hij me verbaast aan. Plots sperde zijn ogen wijd open. ‘Sylvene Katherina Falleth..’ mompelde hij toen. ‘Zij ja!’ riep ik enthousiast. Misschien iets te enthousiast. Want mijn broertje keek me een verbaast aan en trok zijn wenkbrauw op. ‘Vind je haar zo interessant ja?’ vroeg hij op een bepaald soort manier die ik niet vaak van mijn wederhelft hoor. Achterdochtig. Ik hield mijn schouders op. ‘Ze zag er gewoon niet slecht uit, en vandaag in de winkel ook in haar dagelijkse kleding zag ze er ook leuk uit.’ Mompelde ik wat onwennig. ‘Ach maakt ook niet uit, ik heb een vriendin.’ Zei ik er nog snel achteraan. In de tussentijd hadden we de tassen al uitgepakt en ingeruimd. Ik hoorde een zucht naast me. Ik keek voorzichtig naar mijn broertje en zag dat hij was verzonken in gedachten. Ik zou toch niks verkeerds gezegd hebben? Vroeg ik mezelf af. ‘Ik ben even roken.’ Mompelde hij wat afwezig.

Reacties ?