022

Jacob: “Wat zei ze?” Je hield echter je mond. Je durfde niet. Wat als hij zou lachen. Jacob: “Kira? Wat zei ze?” Je mond bleef gesloten en je zag Jacob zuchten. Jacob: “Vertrouw je me?” Je zag hem je hoopvol aankijken en je knikte. Je zag Jacob een glimlach onderdrukken wat je een warm gevoel vanbinnen gaf. Jacob: “Kira, wat heeft ze gezegd?” Je keek met je ogen naar je handen en net voor Jacob zijn handen weer om je gezicht sloot, deed je jou mond open. Je wist dat hij je hoopvol aankeek maar toch had je schrik. Jij: “Wraak, ze wil wraak.” Je fluisterde het maar Jacob had het gehoord. Hij sloeg terug zijn armen om je heen. Jij: “Ik ben bang, ik ken haar niet eens.” Je voelde dat Jacob je steviger vastnam. Jacob: “Ze kan je nu niks doen.” Zo zaten jullie een tijdje tot je jou losmaakte uit zijn armen. Jij: “Wat onbeleefd van me, wat wil je om te drinken?” Jacob glimlachte eens. Jacob: “Doe maar cola.” Je knikte en ging naar de keuken toe en schonk 2 glazen cola vol. Je keek even naar buiten en schrok. Je zag een paar rode ogen je aankijken vanuit het bos. Je knipperde snel met je ogen en toen je terug keek was het verdwenen. Je schudde je hoofd. Je werd helemaal gek. Je pakte de glazen en draaide je om maar schrok je rot door Jacob. Jacob: “Je ziet bleek.” Hij keek even naar buiten waar jij de ogen had gezien en keek toen jou weer aan. Hij pakte de cola’s over en stapte naar de woonkamer toe. Je volgde hem en ging bij hem zitten. Jacob hield wijs zijn mond. Volgens jou wist hij al wat er was. Er waren geen woorden nodig. Na een tijd kwamen Bella en Edward ook de woonkamer in. Edward: “Oh je bent er nog steeds.” Je hoorde Jacob grommen en toen verdween Edward de keuken in waar Bella was. Je keek hem verbaast na en daarna Jacob. Jij: “Wat was dat?” Jacob: “Niks.” Je haalde je wenkbrauw op. Jacob: “We kunnen niet zo goed met elkaar overweg.”