Chapter 8O

Niall Horan POV.

Samen met Harry volg ik m'n vader naar de woonkamer, waar de geur van limoentjes me te gemoet komt. Zo te zien is m'n moeder net aan de schoonmaak gegaan, waardoor alles fris ruikt en eruit ziet. Alsof ze zou weten dat Harry en ik wat eerder naar Mullingar zouden komen. Of heeft ze het in de tijd gedaan dat we onderweg waren? Waarschijnlijk wel, mijn moeder kennende.
Zonder dat m'n vader het merkt, pak ik Harry's hand en neem hem mee naar de grote stoel, waar gemakkelijk twee mensen in kunnen zitten. Glimlachend ga ik in de stoel zitten en klop op het lege plekje. Harry glimlacht flauwtjes en propt zich naast me, zodat we dicht op elkaar zitten en tussen de twee armleuningen van de stoel vast zitten geklemd. M'n vader gaat op het puntje van de grote hoekbank zitten net wanneer m'n moeder de kamer weer binnenkomt. Voordat Harry ook maar kan protesteren drukt ze een met ijsgevult washandje tegen Harry's oog. Aan zijn terughoudende houding merk ik dat hij eerst had willen wegtrekken, maar zodra hij een verlichtende "Ahhh" slaakt, houdt hij toch maar het washandje tegen z'n oog. Met een glimlach sluit hij ook z'n andere oog, genietend van de koelheid die de pijn bijna helemaal wegneemt.
'Dank u wel, Mrs. Horan,' zegt hij beleefd, waarop m'n moeder glimlachend knikt voordat ze naast m'n vader gaat zitten.
'Dus, Harry, vertel eens wat over jezelf. Er moet een reden zijn waarom Niall iemand meeneemt,' glimlacht ze. Vanuit m'n ooghoeken kijk ik naar Harry en probeer z'n smaragdgroene ogen te vangen, maar hij houdt ze nadrukkelijk op m'n moeder gericht.
'Euhm, nou.. ik hou van zingen, ik vind dat ik er wel goed uit moet zien, en ik deel een kamer met Niall op college,' zegt Harry simpelweg, om vervolgens een charmante glimlach te tonen waar hij mij ook zo goed mee heeft in weten te palmen. M'n moeder lijkt net zo gevangen te zijn en knikt dan bewondered, terwijl m'n vader zijn wenkbrauwen een beetje fronsd.
'Kan je zingen?' vraagt hij bruusk, waardoor ik in één vlaag al m'n genegenheid voor hem ben verloren. Hoe kan hij nou zo'n onbeleefde vraag stellen? Nee, Harry kan wel zingen, dat heb ik hem vaak genoeg onder de douche horen doen. Maar eenmaal eruit, heeft hij nooit zijn stem laten horen.
'Vraag maar,' zegt Harry, waarbij de uitdagende toon flink doorklinkt in z'n stem. M'n vader kijkt hem onderzoekend aan, maar knikt dan toen.
'Bruno Mars, Just the way you are.'
Harry knikt, en zet zonder aarzelen het refrein in. Zijn hemelse stem klinkt door de woonkamer, en kan bijna precies de melodie nadoen. Alle kleine verhogingen en verlagingen komen prachtig uit z'n mond, wat zelfs mijn vader stil maakt.