Chapter 79

Harry Styles POV.

Voor ik ook maar de kans krijg om me voor te stellen, laat Niall's moeder haar zoon los en trekt mij naar haar toe. Tot mijn verbazing krijg ik ook een knuffel van de kleine, tengere vrouw. Haar ogen kijken me twinkelend aan, met ergens een trotse toon. Van achter haar is haar man, Niall's vader, in de deur opening verschenen. Niall is minder lang dan dat ik ben, maar zelfs vanaf hier kan ik zien dat Niall langer is dan z'n vader. Waarschijnlijk zal ik dan wel een reus zijn wanneer ik naast Mr. Horan zou staan.
'Oh, jongen, je ziet er vreselijk uit. Kom snel binnen, dan maak ik een kop thee,' zegt Mrs. Horan bezorgd, zodra ze haar oog op m'n, inmiddels pimpel paarse, oog laat gaan. Heel even laat ik m'n tanden over m'n onderlip gaan, twijfelend of ik erop moet bijten of niet. Het is nogal vernederend om nu bij Niall's ouders aan te kloppen met een blauw geslagen oog. Alsof ik zwak ben. Alsof ik me niet kan verdedigen en me maar heb laten slaan... Nee, het zal moeilijk worden om de aardigheid van Mrs. Horan te accepteren.

Samen met Niall stap ik het warme huis in. Ondanks dat het pas net zomer vakantie is en de temperaturen overdag rond de dertig graden liggen, daalt de temperetuur heel snel wanneer de avond valt. De vriendelijke warmte van het huis straalt even meer door de lichte, beige en donkerbruine meubels. Je krijgt echt het gevoel alsof je in een klein, houten hutje zit ergens in de Alpen, klaar om chocolade melk te drinken of naar buiten te stappen voor een sneeuwballen gevecht.
'Bobby, neem jij de jongens mee naar de woonkamer? Dan pak ik iets voor Harry's oog,' zegt Mrs. Horan tegen Mr. Horan, die zwijgend knikt. Verbaasd kijk ik Mrs. Horan na, die in een zijkamertje verdwijnt. Hoe weet ze m'n naam nu al? M'n hoofd schiet even naar Niall, voor steun. Hij neemt m'n tas over en zet ze op de grond.
'Ik heb haar perongeluk over je verteld..' fluistert hij, treuzelend met de tassen.
'Perongeluk?' vraag ik lachend. Niall laat voor het eerst sinds een paar uur een lachje zien, waardoor ik automatisch breed begin te grijnzen, ondanks de pijn in m'n rechter oog. Mr. Horan kucht even, zodat ik m'n blik los moet scheuren van Niall. Met een flauw glimlachje loop ik achter Mr. Horan aan naar de woonkamer, waarin de sfeer van een klein houten hutje heel erg veel wordt benadrukt. Dit is nou een echt huis.