Chapter 78

Niall Horan POV.

Uiteindelijk zitten we dan toch in de goede bus, met al onze bagage op onze schoot gepropt, opweg naar de dichtsbijzijnde bushalte van m'n huis. Het is een lange dag geweest, een hele lange. Alles ging heel soepel, geen problemen, maar beide zijn we toch prikkelbaarder geworden. Vooral Harry is nu helemaal alleen, moet alles alleen doen, alles alleen betalen, en ik snap hoe dat problemen kan opwekken. De stress wat het met zich mee brengt om jezelf en je spullen allemaal goed te vervoeren door het openbaar vervoer.
Na een half uur kan ik dan toch eindelijk op de stop-knop drukken, waardoor de bus binnen enkele minuten stil staat voor de juiste halte. We hoeven nu nog maar een paar minuutjes te lopen voordat we bij ons huis zijn. Maar omdat we al zo uitgeput en moe zijn, zullen het nog best lange minuutjes worden. Met moeite hijsen we onze grote sporttassen over onze schouders en nemen elk onze koffers bij de hand. De buschauffeur, die ik ken als de opa van een vriend van mij, knikt even bemoedigend. Een waterig glimlachje verschijnt er op mijn gezicht wanneer ik terug knik. Hij lijkt me nog te kennen, het jochie dat een half jaar geleden vertrok voor een opleiding op een kostschool.. Ja, zoiets zal je vast niet snel vergeten.

Ondanks dat het toch iets langer duurde dan verwacht komen we na een tiental minuten toch aan bij m'n huis. In de bus had ik m'n ouders al gesms't dat ze op moesten blijven om ons te ontvangen; het is namelijk al tegen half 12 aangelopen. De lichten in het huis zijn allemaal nog aan, waardoor ik weet dat ze nog wakker zijn. In tegenstelling tot Harry heb ik m'n ouders wel verteld dat ik een jongen mee zou brengen. Het enige is dat ze nog niet weten dat het inplaats van een vriend, m'n vriendje is. Daar zal ik inderdaad nog aan moeten werken. Maar van m'n eigen ouders weet ik dat ze nooit zo vreselijk zullen reageren als dat Harry's ouders deden. Misschien heeft hij ze daarom niet verteld over onze relatie...
Al voordat ik de sleutel in het slot heb gestoken, wordt de deur onverwachts opengeslagen. Een huilende moeder valt me om de schouders, waardoor ik heel even lijk te bezwijken onder haar gewicht. Wanneer de eerste vlaag van verbazing over is, sla ik dan toch ook m'n armen om haar heen en knuffel m'n moeder terug.
'Ik heb je zo gemist, Nially!'