Deel 238

Lies Pov.

Kevin en ik zitten alleen thuis. Relinde, Joe en Nick zijn naar de bioscoop gegaan, zo’n 30 minuten geleden. ‘Wat hoop je dat het word? Jongen of meisje?’ Ik kijk hem aan. ‘Meen je dat nou?’ ‘Ja, je hebt toch wel een voorkeur.’ ‘Nee! Tuurlijk niet! Je hoort sowieso van het kind te houden, en geen voorkeur te hebben! Stel je voor dat je nu zegt dat je liever een meisje hebt, en het wordt een jongen! Dat is ook mooi sneu!’ Hij kijkt me aan alsof ik gek ben. ‘Hoezo dat nou dan? Je mag toch zelf weten!’ ‘Nee, Kevin! Dat is echt een dom iets van je!’ ‘En nu noem je me dom! Kom op zeg!’ ‘Ja, inderdaad! Als je zo doet ben je echt een dom persoon, Kevin!’ Hij staat op en loopt kwaad en met grote passen de kamer uit. Ik pak een kussen en schreeuw er een keer in. Waarom moet hij nou zo dom doen! Ik ga dus mooi niet mijn excuses aanbieden! Je hebt toch geen voorkeur voor een baby! Kom op, zeg! Dit is onze eerste ruzie, maar ook eentje die moeilijk zo even bijgelegd kan worden. Het is zijn fout, zijn domme fout. Hij mag het goedmaken. Ik doe het niet.

Twee uur later komen Relinde, Joe en Nick lachend de kamer binnen. ‘En toen die man viel! Geweldig!’ Joelt Nick. Als ze mijn chagrijnige hoofd zien, verandert ook hun uitdrukking naar ernstig. ‘Wat is er met jou? Waar is Kevin?’ Ik trek mijn schouders even op en laat ze dan weer strijdvast hangen. ‘Met z’n domme opmerking..’ Mompel ik zacht, maar toch net hoorbaar. ‘Wacht even, hebben jullie ruzie gehad?’ Ik knik zacht. ‘Dit is net een omgekeerde wereld! Jullie hebben nog nooit echt ruzie gehad!’ ‘Nu wel, oké!’ zeg ik, hoorbaar geïrriteerd door Joe’s opmerking. ‘We laten je wel met rust. Zeg het maar als je wilt praten.’ Praten, praten! Denken ze nou echt dat dat helpt? Met Kevin’s voorkeuren..

Dagen kruipen als slome slakken voorbij. Er heerst totale stilte tussen mij en Kevin. Gisteren, toen we een dagje naar het park gingen liepen we ook niet samen, ik liep bij Nick en Kevin liep alleen. Ik houd nog wel veel van hem, hoor! Maar deze ruzie gaat minder snel voorbij dan ik zou willen.. Ik pak mijn boek erbij, het is avond en ik lig naast Kevin in bed. Na zo’n vijf minuten kucht hij een keer. Ik kijk boos zijn richting op, hij kijkt verontwaardigd terug. ‘Wat nou!’ Ik kijk weer terug naar mijn boek en negeer zijn vraag. Na weer vijf minuten begint hij weer geluid te maken. ‘Lies, kom op nou!’ Ik kijk hem woedend aan. ‘Wat maakt het geslacht van de baby nou uit!’ ‘Laat dat zitten, alsjeblieft zeg!’ Ik kijk opnieuw terug naar mijn boek en doe alsof ik weer aan het lezen ben. ‘Lies, ik heb een voorstel. Ik denk dat we allebei wel de activiteiten in bed missen. Oftewel de seks.’ De seks, dat was wel iets om naar uit te kijken ja. Maar nu! ‘Dus, gaan we praten, of geef je me liever seks?’ Ik leg het boek aan de kant en ga op hem zitten. ‘Kleed je uit.’ Hij kijkt me stomverbaasd en een beetje boos aan. ‘Heb je liever seks met me dan dat je met me praat!’ Ik knik en zoen hem erg wild, en totaal niet liefdevol. ‘Au! Lies kappen!’ Hij duwt me van hem af, waardoor ik van het bed val. ‘Au..’ Kreun ik van pijn. Ik ben vast op zijn nachtkastje gevallen. ‘Aah..’ Kreun ik nog eens. Hij springt meteen van het bed af en tilt mij er op. ‘Lies! Gaat het wel?’ Hij kijkt me bezorgd aan, waardoor mijn medelijden op worden gewekt. ‘Het doet zo’n pijn.. Au!’ ‘We gaan naar het ziekenhuis. Geen nee’s!’ Beveelt hij, als ik er tegenin wil gaan. Hij tilt me op en loopt naar beneden, daar kijken Relinde en Joe ons raar aan. ‘Wat is dit nou? Eerst praten jullie niet meer en nu houd je haar weer zo romantisch vast?’ We geven geen antwoord. ‘Wij gaan naar het ziekenhuis. Tot straks.’ Zegt Kevin uitdrukkingsloos. Hij loopt naar buiten, zet me in de auto en rijdt snel naar het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen zijn we al snel aan de beurt. Ik moet op een bed gaan zitten terwijl de dokter mijn hoofd en nek onderzoekt. ‘Hmm.. ik ben er niet zeker van. We maken toch röntgenfoto’s voor de zekerheid. Als u mee wilt lopen?’ Na de röntgenfoto’s vertelt de vrouw dat ik vannacht hier moet blijven en zo min mogelijk met mijn hoofd en nek moet bewegen. ‘Ik bel Joe wel even om je spullen te brengen.’ Wat is hij zorgzaam, en dat na die dagen. Joe komt en gaat ook meteen weer terug. ‘Ik mis haar nu al.’ Neemt hij als excuus. Het klopt wel, ze zijn echt onafscheidelijk geworden. Ik ga liggen op het zachte bed dat sterk naar kaas ruikt. Geen lekkere geur, maar ik val direct in slaap. Ik had het nodig.