Chapter 77

Harry Styles POV

De trip naar Mullingar was in één woord: lang. Vreselijk lang. Opzich viel de reistijd wel mee; een kwartiertje met de bus naar het Centraal Station en daar een half uur wachten op de trein. Gelukkig bracht de trein ons gelijk naar een station in Ierland, waardoor we nog maar twee uur met de bus hoefden om in Mullingar aan te komen. De treinreis op zich was wel comfertabel. Goede stoelen. Onze bagage werd onderin de trein gelegt waardoor we niets meer hoefde te dragen voor ruim 7 uur. We kregen gewoon eten, en te drinken tijdens de reis. En het is zelfs nog gelukt om even te slapen, want het was een stilte-coupé.
Het was niet dat ik me niet kon vermaken tijdens de reis, maar de gedachte aan mijn ouders kwelde me de heletijd. Telkens doemde mijn vaders gezicht weer voor mijn netvlies op. Zijn woede, zijn pijn.. Hij heeft me altijd alles gegeven, en dan verpest ik mijn leven zo voor hem. Niall is de beste.. Maar wat nou als ik hierdoor mijn familie kwijtraak? Kan ik dan niet beter doen alsof ik gewoon meisjes leuk vindt en dat ik maar wat experimenteerde met Niall? Maar dan zou ik zijn hart moeten breken, en dat zou ik emotioneel nu niet aankunnen. Hij is de enige die me helpt nu mijn familie me uit huis heeft geschopt. Ik mag zelfs naar zijn ouders en daar iets langer blijven deze vakantie... En dan nog mijn moeder. De tranen die over haar wangen liepen, en de pijn op haar gezicht toen mijn vader me sloeg.. Ze leed naar mijn idee veel meer pijn dan dat ik deed. En misschien heb ik het ook wel verdiend, om zo geslagen te worden. Misschien moest ik gewoon eens een harde tik tegen m'n hoofd krijgen om wakker te worden uit mijn droom, terug naar de werkelijkheid. Maar waarom moest mijn moeder dan huilen als ik het in werkelijkheid verdiende? Ze was altijd al een vrouw die realistisch tegenover haar leven stond, dan zou ze dit toch ook realistisch moeten zien? Er is maar één verklaring als mijn moeder er stilletjes d'r niet mee eens is.. dat het niet goed is wat er is gebeurd. Ergens geeft me dat toch weer hoop. Dan was het gewoon fout wat mijn vader deed, en goed wat ik heb gedaan. Niall is goed.. Onze relatie is goed. En ik ben goed...