Lacerate

‘Het spijt me zo!’ Snikte ik. Alex huilde ook en streek zacht met zijn hand langs mijn wang. ‘Ik ben stom geweest...’ Fluisterde hij. Zijn ogen zaten vol tranen. ‘Je hebt me terug Alex...’ Glimlachtte ik. Alex trok zijn wenkbrauwen op. ‘Wat?’ Ik beet op mijn lip. ‘Je mag me hebben! Doe met me wat je wilt! Maar ik heb er echt geen zin meer in...’ Alex pakte mijn hand. ‘Jenna het spijt me...’ Stamelde hij. ‘Maar zeg niet zulke dingen... Ik hou van je als vriendin... Maar ik ben nog altijd met Ophelia samen...’ Ik keek hem met waterige ogen aan. Ik wist het zeker. Deze jongen wou ik nooit, maar dan ook nooit meer verliezen. Hij was dan wel met Ophelia samen. Er was nog hoop. Hij kon altijd nog van gedachte veranderden. Langzaam voelde het alsof mijn ziel terug in mijn lichaam gleed en zich warm nestelde bij het vuur dat nu warm brandde.
Ik glimlachtte. ‘Wel, als het zo niet kan, dan maar vrienden blijven!’ Voorlopig althans... Dacht ik er nog bij. Alex glimlachtte ook. ‘Ja inderdaad... Maar de anderen van mijn roedel hebben een serieuze haat ontwikkelt voor bloe- vampiers...’ Ik keek somber naar de grond. ‘Ja... Dat zal wel door die ruzie komen zeker...’ Alex knikte. ‘Ja... Maar ik hoop wel dat je geaccepteerd hebt dat ik met Ophelia ga trouwen...’ Ik sprong op. ‘Wat?!’ Alex keek me verbaasd aan. ‘Ja... Heeft Marijke dat nog niet verteld? Ik heb haar vorige week ten huwelijk gevraagd...’ Ik scheurde terug open en mijn ziel gleed weg, net als het vuur dan genadeloos doofde. Alsof iemand er juist een enorme emmer water op het vuur had gegooid. Ik keek hem geschrokken aan terwijl ik rechtstond. ‘Maar... Maar... Maar zo plots Alex... Ik heb je pas terug als vriend... En nu ga ik je weer verliezen aan iemand anders...’ Alex krabde in zijn haar. ‘Maar je verliest me toch niet... Ik bedoel... We blijven vrienden... Ik kan niet zonder jou, dat weet je. Maar als vriendin...’ Ik kreeg tranen in mijn ogen en mijn lippen trilden. ‘Maar... Ik...’ Alex stond ook op. ‘He rustig... Ik wil gewoon de rest van mijn leven bij Ophelia blijven... Van haar houden... En jou houden als goede vriendin... Maar niet als lief of vrouw...’
Ik snoof even want mijn neus zat helemaal vol. ‘Het is ok Alex... Ik begrijp je...’ Alex sloeg zijn armen om me heen. Ik voelde een vlaag van hoop opkomen maar hij gaf me alleen maar een knuffel. Somber knuffelde ik terug. ‘Besef goed dat je mij nooit zal verliezen Jenna, en ik jou ook niet, dat beloof ik!’ Toen nam ik een besluit. Daar ben ik nog niet zo zeker van. Dacht ik somber. Maar zei glimlachend. ‘Eerst zien, dan geloven!’ Terwijl ik voor de laatste keer zijn geur opsnoof.