Chapter 76

Niall Horan POV

Met een pijnlijk gezicht wrijf ik over de plek op mijn arm waar Harry's vader me beet heeft gepakt. Wanneer ik mijn mouw omhoog schuif zie ik zijn afdruk nog staan. Nou, dat gaan beurs worden.. Wanneer ik mijn hand uitsteek naar Harry, en die zijn gezicht met één hand los laat zie ik tot mijn schrik dat zijn hele oog blauw is. Mijn ogen verwijden zich geschrokken.
'Harry, wat-'
'Niet hier,' bijt Harry me toe, die snel overeind krabbelt, zijn spullen van de grond pakt en de tuin uit verdwijnt. Om Harry nog niet kwader te maken pak ik mijn spullen ook maar snel van de grond en verdwijn zo snel mogelijk de tuin uit. Harry heeft zich buiten de schutting op het gras laten zakken, met zijn handen over zijn pijnlijke oog. Mijn spullen vallen op de grond wanneer ik naar hem toe loop, maar dat maakt me niet meer uit. Snel kniel ik neer naast Harry neer en haal voorzichtig zijn handen weg zodat ik de blauwe plek kan zien. Ondanks dat het pas net is gebeurd is zijn oog al dik en opgezwollen. Het heeft een ongezonde paarse-blauwe kleur dat zich steeds verder rond zijn oog verspreidt.
'Je moet echt hiermee naar de dokter!' zeg ik geschrokken, maar dat leidt weer een geïrriteerde reactie van Harry uit. Hij duwt m'n handen weg en legt z'n eigen weer rond zijn oog.
'En dan zeker uitleggen dat m'n pa me heeft geslagen? Mooi niet!' gromt hij. Binnen een oogwenk staat Harry weer op z'n benen en hijst hij zijn rugzak en sporttas weer over zijn schouder en pakt hij zijn koffer met zijn rechter hand. Een kleine zucht verlaat mijn mond wanneer ik ook mijn spullen van de grond af pak. Onze grootste zorg is wel waar we slapen vannacht.. Misschien heeft hij nog familie die ons een nachtje in huis wil nemen. We zouden hier eigenlijk een week blijven, als alles goed was gegaan. Nu moeten we eerder naar Mullingar reizen. En stel dat mijn ouders ook zo reageren en ons wéér het huis uit schoppen? Waar moeten we dan heen? Behendig vis ik mijn mobiel uit mijn achterzak en sms m'n moeder dat we nu onderweg zijn naar Mullingar. We kunnen beter gelijk gaan, dan hebben we die lange busreis tenminste achter de rug.
'Zou je moeder het erg vinden als we een paar dagen eerder komen?' vraagt Harry, met zijn ogen afgewendt naar de grond. Op dat moment krijg ik een sms'je binnen dat mijn moeder het goed vind.
'Nee hoor. Kom, laten we gaan. De trein brengt ons verder dan telkens de bus.'