4 $ noisy me.

Tijdsprong; 's avonds

Ik was allang thuis, op school was er voor de rest niets gebeurd, niets speciaals in ieder geval. Bethany was erg prikkelbaar, ze had geen vriendinnen meer om haar heen, en ik begreep het, maar ik maakte nieuwe vrienden, tenminste, iemand die dat apprecieerde.
'Mam, scheelt er wat?' Vroeg ik nieuwsgrierig
'Neuh, niks' Gromde ze.
'Jawel, er is iets, wat is er?'
'Ik zei niks, hou nu je mond!' Brulde ze
Ik voelde, tot mijn afschuw, een woede-uitbarsting opkomen, ik hield mijn kaken stijf op elkaar, tevergeefs, kon ik mezelf niet tegenhouden en gooide ik de borden op de grond. Gefrustreerd begon ik te gillen, mijn moeder staarde me geschokt aan, maar ik trok me er niets van aan. Ik nam mijn jas en liep naar buiten, grommelend. Toen mijn uitbarsting volkomen voorbij was, was ik al erg ver weg, ik herkende enkele winkels, maar dat was het. Plots hoorde ik enkele mannen luid hikken en lachen. Dronken.
'Hè! Schoonheid! Kom eens lekker naar papa!' Grinnikte een van de mannen, ze liepen op me af en dreven me in een hoekje.
'Kom een hier' Ik voelde een hand onder mijn trui glippen.
Volop sloeg ik degene die dat had gedaan, de man keek me woedend aan en trok aan mijn haar. Ik begon luidop te gillen.
'Laat me los! Onmiddellijk!' Gilde ik
'Zo'n schone als jou? Vergeet het, maar, prinses!' Een van de mannen
nam me wild vast en duwde me tegen de muur.
Ik schreeuwde, en schreeuwde, totdat er een hand voor mijn mond werd gedaan, ze prulde al aan mijn broek.

Justin pov.

Ik liep alleen door de straten, dat feestje was leuk, totdat Paige me begon te versieren en me wou zoenen, oh bah! Met mijn handen in mijn broekzak keek ik rond, welke weg moet ik nu nemen? Plots hoorde ik iemand gillen en enkele mannen luidop lachen, ik snelde me naar een steegje en zag Lia, het uitschreeuwen van angst.
'Laat haar los, smeerlappen!' Ik sprong op ze af en sloeg erop los, de mannen kreunde, en Lia lag in een hoekje op de grond. Ik knielde, nadat die smeerlappen waren uitgetelt, naast haar neer en zag dat haar broeksknoop al open was, ohneen.
'Lia? Hebben ze iets gedaan? Lia?' Ik wist dat ik krijtwit was.
Ze jammerde en schudde haar hoofd, ik zuchtte opgelucht en omhelsde haar.
'Ik breng je naar huis.'
Ik knuffelde haar iets te lang, dat wist ik, maar het boeide niet, ik hoorde haar hart kloppen en haar ademen, steeds rustiger, ik keek in haar ogen, ik zag de angst en de opluchting, en een vage schittering toen ze me aankeek.

Ik wil reactie's anders geen volgende hoofdstuk ö