...

ik liep de school in, ik keek rond en zag foto's hangen van dansers en zangers. Oh ! Het was dus niet alleen een dansschool, maar ook een zangschool ! Ik had in de auto afscheid genomen van papa en mama enzo, ik wilde dit alleen doen, anders werd het alleen maar moeilijker. Ik zag een jongen lopen en liep naar hem toe. "Hey, kan je me misschien helpen?" Hij draaide zich om "Ja natuurlijk." Ik glimlachte. "Ik ben nieuw hier en ik.." Hij snapte me al gelijk. "Loop maar mee."

"Hey Daan ! Hi.. Jij bent zeker Lotte?" Ik knikte en de vrouw stak haar hand uit. "Miranda, met wie je maandag gebeld hebt." Ik knikte. "Hier heb je je rooster en je kamer sleutel. Als Daan je wilt helpen vind ik het goed, dan kan ik gewoon hier blijven." Ik keek Daan even aan en hij Haalde z'n schouders op "Ik heb toch niets beters te doen."

We liepen allemaal gangen door en Daan trok m'n rooster uit m'n handen. "Zo, dus jij danst? Jammer.." "Hoezo?" "Ik zing en kijk, we zitten in dezelfde klas, alleen dan zitten we maar 2 uurtjes per dag bij elkaar en soms 3 als we zang of dans uur hebben." "Wat?! Moet ik zingen?" Ik keek hem met grote ogen aan en hij knikte. "Neeeeee. Da kan ik niet hoor." Hij moest lachen, "Net alsof ik kan dansen." Hij maakte een of andere mislukte move en dit keer was het mijn beurt om te lachen. "Maar, welk kamer nummer heb je ?" "39" z'n mond zakte open en hij grinnikte. "Ik wist niet dat ze jongens en meiden samen deden. Ik begreep hem niet. "Hoezo?" "De onevengetallen zijn kamers van twee en de evengetallen van drie. Ik zit met twee vrienden in 38 en een andere vriend zat de hele tijd alleen in 39, maar een van m'n vrienden die bij mij eigenlijk in de kamer hoorde, sliep toen maar de hele tijd bij hem. Alleen nu moet jij dus daarbij en zit je met een jongen." Ik keek hem aan en hij grijnsde. "Je maakt een grapje." Hij schudde z'n hoofd. "Nee, echt niet !!" Hij pakte m'n hand en trok me mee. "Kom maar kijken." We liepen allemaal gangen door en kwamen bij kamer 39. Daan wilde aankloppen maar ik schudde m'n hoofd. "Het is toch mijn kamer, daarvoor ga ik niet kloppen." "Oen jij bent goed." Ik grinnikte en gooide de deur open. Ik zag op de bank een jongen liggen en seinde nog tegen Daan dat hij weg moest gaan. "Hoi, ik ben Lotte en ik kom je vergezellen in deze kamer. De jongen sprong op en gaf me een knuffel "Je bent m'n redder!" "Oke en wie ben je?" Ik wist het wel, toen ik Daan zag en toen hij over z'n vrienden begon wist ik het al. MainStreet. "Ik ben Rein en kom mee. Hij pakte m'n hand en trok me mee naar de slaapkamer. "Hier slaap ik, en daar mag jij slapen." Hij wees naar het bed, het was een twee persoonsbed.. "Oke maar dan moet Owen hier wel weg eh." Hij keek me verbaasd aan. "Vriendin is mainiac en ik zie t aan z'n schoenen collecties" hij moest lachen. "Help mee dan." Hij begon Owen z'n spullen uit de kast te pakken en legde ze in de hal neer. "Tadaa! Nu kan jij je spullen kwijt." Ik moest lachen en samen met Rein pakte ik m'n koffer uit en gaf alles een plekje. Net toen we klaar waren hoorden we iemand roepen "REINNN.." Rein rende weg en ik sprong op de bank en lede een kleed over me heen. Ik hoorde de deur open gaan en voetstappen die naderden. Owen sprong boven op me en ik begon te gillen. "Wow Rein, sinds wanneer is je gil nog meer een meisjes gil geworden." Hij stond op en sprong nog een keer op me, ik wurmde m'n hoofd onder het deken vandaan en ik riep "Owen, dikzak, ik ben een meisje." Owen Keek om en schok zo erg dat hij opsprong en de kamer uit rende." Ik ging er achter aan en ging dus ook de kamer van Daan in. "Owen, kom hier ik ben niet boos !" "Echt niet?" De deur van de slaapkamer ging open en Owen kwam er uit. "Echt niet." Ik stelde me voor en deed dat later weer toen Nils binnen kwam.