Chapter 74

Harry Styles POV.

'Dus, Harry, waar is dat meisje dat je mee zou brengen? Je had toch gezegt dat je iemand mee zou brengen?' begint mijn vader gelijk, die met zijn hand een paar keer hard op mijn rug klopt. Het water klost over de rand van mijn glas. Gelijk voel ik hoe mijn wangen een beetje rood worden, waardoor mijn ooms, tantes, ouders en zusje in de lach schieten.
'Ehm, ja.. Ik haal d'r wel even..' mompel ik, met mijn onderlip tussen mijn tanden. Snel zet ik mijn glas weg en sta ik op. Met vluchtige passen verdwijn ik richting de hal. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn familie en hun meningen over het perfecte meisje dat ik mee zal nemen, maar als ze boos worden dat ik inplaats daarvan Niall heb meegenomen.. Ze zullen het gewoon moeten accepteren dat ik verliefd ben op Niall, en als ze dat niet doen.. Och, ik zit toch bijna het hele jaar op de kostschool met Niall, dus momenteel hoef ik me daar nog geen zorgen om te maken. En met de volgende vakantie is de schrik dat hun zoon op jongens valt vast wel weer over gewaaid.
'Niall, wat ben je aan het doen?' vraag ik, wanneer ik de hal binnenstap en ik Niall zijn jas weer aan zie trekken. Schichting schiet het hoofd van mijn vriendje omhoog zodra hij merkt dat hij betrapt is. Mijn eigen hoofd houdt ik een beetje schuin terwijl ik mijn linkerwenkbrauw vragend optrek.
'Ik.. ik dacht dat je me vergeten was.. en ik wilde je niet storen bij je.. familie..' mompelt hij zachtjes, bijna onverstaanbaar. Gelijk voel ik hoe mijn hart in een wordt geslagen.. Hoe had ik dit kunnen laten gebeuren? Ik zou Niall nooit kunnen vergeten, zeker niet als mijn familie er is. Van beide partijen houd ik hardstikke veel, maar Niall is alleen..
'Het spijt me..' zeg ik gelijk, om vervolgens op de blonde Ier af te lopen en hem in een knuffel te trekken. Mijn armen sla ik om hem heen, terwijl ik een kusje op zijn kruin druk. Niall's armen liggen was losjes om mijn heupen, maar zijn gezicht verbergt hij in mijn nek, bang om gezien te worden. 'Het was niet mijn bedoeling...'
'Weet ik toch..' fluistert Niall terug, terwijl hij een beetje naar achteren buigt en zwakjes glimlacht. Mijn lippen raken even de zijne voordat we elkaars hand pakken en terug de woonkamer in lopen.
'Mam, pap.. Dit is Niall.'