Chapter 73

Niall Horan POV

Na een paar minuten gezwoegd te hebben met de koffers, zijn we eindelijk aanbeland bij Harry's huis. Het is niet heel groot, niet heel klein, een gewoon rijtjes huis. De wit gelakte voordeur valt niet op tussen de andere donkerblauwe, maar is anders doordat er in sierlijke zwarte letters "Huize Styles" opstaat. Zelfs vanaf buiten kan je zien dat alles heel modern in het zwart-wit is ingericht. Harry grijnst even bemoedigend naar me voordat hij zijn sleutelbos uit z'n zak pakt en de huissleutel in het slot steekt. Zodra het slot is omgedraait breekt er meteen een kabaal los in het huis. Een grote groep mensen stormt op Harry af, aangezien ze allemaal of dezelfde groene ogen of de krullen of de chocolade bruine haren van Harry hebben, lijkt het me logisch dat dat zijn familie is. Op handen wordt naar naar de woonkamer gedragen, terwijl ik alleen achterblijf in de hal. Met mijn onderlip tussen mijn tanden kijk ik eventjes rond. De trap die naar boven leidt is van wit hout, of gewoon geschilderd, terwijl het matje op de traptredes gifzwart is. Aan de muur hangen verschillende familie fotos, waarop ik allemaal Harry kan onderscheiden. Hij is in zijn gezicht niets verandert, wat me even trots doet glimlachen. Dat is mijn vriendje!
Doordat Harry is meegenomen door zijn familie en zijn spullen daardoor heeft laten vallen, raap ik die eerst maar op. Met mijn onderlip tussen mijn tanden kijk ik naar de rechtopstaande koffers. Ze hebben me niet eens gezien. Het enige waar ze oog voor hadden was Harry. Eerlijk gezegt zou ik ze dat niet kwalijk moeten nemen. Harry is hun zoon, broer, neefje en kleinkind. Het is mijn vriendje maar... Maar toch, hij had gezegt dat hij diegene mee zou nemen van wie hij hield. Had ze dan niet iets op moeten vallen? Dat ik géén meisje ben, bijvoorbeeld? Of dat ik hier nogsteeds in de gang sta te wachten tot ze me eindelijk eens opmerken? Het is niet egoïstisch bedoeld, maar ik kwam hier om Harry's familie te ontmoeten. Niet om Harry te horen lachen met zijn familie terwijl ik hier sta. Natuurlijk gun ik Harry de tijd van z'n leven met z'n familie, maar toch voelt het vervelend om zo achtergelaten te worden en te moeten horen hoe zijn familie herinneringen aan hem ophalen die ik niet snap. Die mij niet eens verteld worden.. Was het een fout om met hem mee te gaan?