Deel 234

Relinde Pov.

Als ik eenmaal de toiletten ben ingelopen kan ik mijn tranen niet langer verbergen. Ze rollen in grote getale over mijn wangen. Ik kijk naar mezelf in de spiegel. 'Sukkel.' Beledig ik mezelf hardop. Het lijkt er niet op dat de tranen al snel gaan stoppen met lopen en mijn make-up vernielen. 'Je bent geen sukkel. Je moet niet zo over je denken! Waarom denk je dat, Relinde?' Gaby komt samen met Lies binnen. Ik kijk ze vragend aan. 'We zagen jou en Joe en dat je hierheen liep.' Ik veeg snel mijn tranen weg en het uitgelopen make-up. 'Het gaat wel weer.' 'Nee, gooi het er maar uit meid!' Als Gaby me zo lief en medelevend aankijkt val ik haar in de armen en ik begin opnieuw te snikken. Ze klopt zachtjes op m'n rug. 'Het is Joe, zeker?' Ik knik. 'Hij is veel te leuk.' Ik voel gewoon dat Gaby grijnst. 'Je houdt nog steeds veel van hem toch?' Vraagt Lies. Ik knik hevig. 'Heel erg veel.' Gaby laat me los en Lies komt erbij staan. 'Dan komt het wel goed. Dat beloof ik!' Ik kijk ze even aan. 'Jullie zijn echt zo lief! En denken jullie nog steeds dat er vandaag meer duidelijkheid gaat komen tussen mij en Joe?' Ze lachen. 'Je hebt al toegegeven dat je van hem houdt, maar ik denk dat het daar niet bij blijft. Geloof me, wij kunnen het weten.' Lies heeft een verdachte grijns op haar smoel. 'Wat is er dan, Lies?' Ik kijk haar wantrouwend aan. 'Ik moet maar weer eens gaan, hè. Ik ben tenslotte de bruid die niet gemist mag worden!' Zegt ze blij, Gaby volgt haar de deur uit. Ik zucht, kijk in de spiegel, haal de laatste uitgelopen make-up weg en loop dan ook achter de anderen aan; terug naar de ruimte waar Joe zich ook bevindt. Ik duw de deur voor me uit zodat ik weer bij de menigte ben. Ik kijk een beetje beschamend, voor mijn actie naar Joe, naar beneden terwijl ik vooruit loop. Ik bots tegen iemand aan. ‘Sorry.’ Ik kijk op. Natuurlijk, Joe moet weer voor me staan. Wat is hij? Een stalker? Niet dat ik het erg vind dat ik hem steeds aanraak en tegenkom.. ‘Het geeft niets.’ Zeg ik stilletjes. ‘Wat zei je?’ ‘Niets, laat maar.’ We blijven een tijdje verlegen naast elkaar staan, kijkend naar Kevin en Lies die heel schattig elkaar knuffelen en koesteren. ‘Wat lief zijn ze samen hè.’ Ik knik. ‘Ze houden echt van elkaar. Dat kom je niet vaak zo sterk tegen.’ Nu knikt hij. ‘Relinde, wil je even mee komen? Naar buiten, een stillere plek.’ Ik knik, ik pak zijn hand vast en ik loop achter hem aan naar de deur. Ondertussen kom ik Gaby en Nick natuurlijk nog tegen. Ze steken hun duim op. Ik zet mijn beste glimlach op. Hij gaat bij een boom zitten, de zon is net onder aan het gaan. Ik kom naast hem zitten. ‘Wat is er, Joe?’ Zouden Gaby en Lies echt gelijk hebben? Zou dit het moment zijn? ‘Ik.. wilde praten over wat je in het vliegtuig zei.’ Ik doe net alsof ik niet weet waar hij het over heeft. ‘Wat bedoel je?’ Hij pakt mijn hand voorzichtig vast en kijkt me strak aan. ‘Dat je van me hield.’ ‘Oh, dat.’ Ik kijk verlegen naar de zonsondergang. Het is wel een heel romantisch plekje. ‘Was het waar?’ Ik knik, en hij knijpt in mijn hand. ‘Is het waar?’ Een lange stilte, die ik gebruik om mijn tomatenhoofd weg te werken. ‘Is het waar?’ Herhaalt hij nog eens. ‘Ik vraag doen, durf of de waarheid aan jou, Joe.’ Vraag ik aan hem. ‘Doen.’ Zegt hij vastbesloten. ‘Doe wat je nu het liefst doet.’ Hij kijkt even weg maar kijkt dan weer strak naar mij en houdt mijn hand steviger vast. Hij buigt zich naar voren en omhelst me stevig. Is er niets meer dat hij nu wilt doen? ‘Dat was het eerste dat ik nu wil doen.’ ‘Wat is het tweede?’ Hij brengt zijn wijsvinger naar mijn lippen. ‘Nu moet ik het aan jou vragen. Doen, durf of de waarheid?’ Ik moet daar even over nadenken.. ‘Doen.’ Zeg ik dan toch. Ik vind niets erg om bij hem te doen. Echt niets Ghehe ‘Doe maar iets bij mij, ga je gang. Ik sla je niet af.’ Glimlacht hij. Wat zal ik doen? Ik buig me naar voren om hem te zoenen, dan bedenk ik me en geef ik hem een kus op zijn wang. Dit lijkt wel een beetje op de eerste keer. ‘Jij mag weer.’ ‘Doen, durf of de waarheid, Joe?’ ‘Waarheid.’ Ik weet meteen wat ik wíl vragen, maar ik vraag nog maar niet of hij mij nog leuk vind. In plaats daarvan vraag ik iets anders: ‘Waarom vraag je me nu pas naar dat van in het vliegtuig?’ Hij wordt rood. ‘Ik durfde het niet. Nu ga je zeker vragen waarom niet, hè?’ Ik knik. ‘Ik was bang.’ Bang? Joe was bang? Waar had ik dat eerder gehoord.. ‘Voor het eerst ben ik echt bang om afgewezen te worden.’ Schiet door mijn hoofd. Dat had Joe gezegd tijdens het echte spelletje Truth or dare. ‘Ik kies voor de durf.’ Zeg ik al voordat hij de vraag überhaupt heeft kúnnen stellen. Hij knikt. ‘Durf je nu te vertellen of je me als meer dan een vriend wilt hebben?’ Ik knik. ‘Dat wil ik.’ Hij komt ietsje dichterbij me zitten. ‘Wat jij kan, kan ik ook. Ik kies nu al voor waarheid.’ Hij kijkt me doordringend aan. Moet ik het hem nu vragen? ‘Welke 3 liedjes vind je nu bij mij passen?’ Hij begint te neuriën. Dan begint hij erbij te zingen, zachtjes maar duidelijk. ‘My beating heart belongs to you, I walked for miles ‘til I found you. I’m here to honor you. If I lose everything in the fire, I’m sending all my love to you. Nu de tweede.’ Hij neuriet een ander liedje. Ik herken het nu al. ‘Girl, you got me going crazy. Knock me off my feet. Now you’ve got me beggin’, baby, beggin’, baby, please. All I wanna know is do you wanna get away, get away with me. ‘Cause girl, I don’t know what to do. ‘Cause I’m so in love with you.’ Zingt hij. Bij de laatste zin bloost hij iets. ‘Bedoel je daar iets mee?’ Vraag ik hem voorzichtig. Knikkend gaat hij weer verder met het laatste liedje. ‘Even when we’re miles and miles apart. You’re still holding all of my heart. I promise it will never be dark. I know.. we’re inseparable.’ Ik kan me niet meer inhouden. Ik laat me tegen hem aan vallen. Hij kust me op mijn haar. Dan fluistert hij zacht iets in mijn oor. ‘Het vierde liedje: Please be mine again?’