Proloog

Senna.

Het verhaal van mijn vrienden is net een sprookje; Ze worden geboren, zijn gelukkig, hebben veel vrienden en hoge cijfers op school, vinden het beste vriendje of vriendinnetje in de wereld, slagen, trouwen met dat vriendje of vriendinnetje en leven nog lang en gelukkig. Hoe ze bij elkaar kwamen kwam door de vriendin. De vriendin die hen steunde, hielp, tips gaf, ze troostte al was het 3 uur in de nacht en naar alle feestjes kwam. De vriendin die geen vriendje had en geen perfect leven. En wie ben ik? Ik, ik ben de vriendin. Wel, ben ik daar even blij mee. Ik moet elke dag maar aan kijken tegen die romantische stelletjes die toch o zo gelukkig zijn, zonder mij. Ze zijn nog wel goede vrienden, daar gaat het niet om. Het punt is dat ik af en toe wel jaloers ben op hen en hun perfecte leventjes. Af en toe zou ik best van plaats willen ruilen. Ook een goedbetaalde baan hebben, in plaats van een grote schuld bij de bank hebben en een baan als serveerster bij een kleine snackbar. Ik stap op de fiets, op weg naar Shane, mijn beste vriend op deze hele aardbol. Hij woont gelukkig niet ver van mij af, zo’n 30 minuten fietsen. Bij de stoplichten kom ik bijna onder een auto, de bestuurder steekt zijn middelste vinger naar me op. Wat een beleefdheid toch weer. Hoe kon ik nou zien dat hij af ging als hij geen knipperlicht op heeft. ‘Sen!’ Shane omhelst me als ik strontchagrijnig binnenval. ‘Hé Shane.’ Zeg ik droog, terwijl ik mijn jas aan een stoel geef. ‘Wat is er vandaag met jou ? Normaal kom je bijna huppelend binnen en lijk ik juist de strontchagrijnige in het huis.’ Er verschijnt dan toch nog een klein glimlachje op mijn gezicht. ‘Dat is waar. Normaal ben jij altijd de vervelende hier.’ Hij port me in mijn zij. ‘Het woord vervelend was nog niet genoemd, maar bedenkt, hè, dat je het toch nog even zegt.’ ‘Het was geen moeite.’ Antwoord ik schijnheilig. Dit vind ik toch zo fijn van Shane, je kan met hem dollen. ‘Zo, wat wil je eten?’ Dit is ons standaard ding, elke woensdagavond; Eten met Shane. De ene keer is het bij hem, andere keer bij mij. Dat deden we vooral omdat we niet willen dat we uit elkaar groeien. ‘Heb je nog niets bereid dan?’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Wat is die lekkere geur dan?’ Shane ruikt onder zijn oksel. ‘Nee! Het is echt niet deze geur.’ Zegt hij, terwijl hij er heel bedenkelijk bij kijkt. ‘Shane!’ Ik geef hem een klap met een kussen die ik van de dichtstbijzijnde stoel heb gevist. ‘Dat wil ik dus écht niet weten, hè! Hoe jouw zweet ruikt!’ ‘Maar baby, vind je me niet sexy?’ Hij gaat erg flirterig met zijn hand door zijn halflange bruine haar. ‘Nou, je bent wel erg aantrekkelijk, hè.’ Ik schuifel langzaam dichterbij. ‘Maar niet mijn type, jammer voor jou.’ Ik kijk hem met genietende oogjes aan. ‘Puh, op een dag lig je aan mijn vóeten hoor! Dat zeg ik je.’ Ik steek mijn tong naar hem uit en staar gauw even over zijn schouder naar het fornuis. Daar staan bruisende pannen op. ‘Ha! Ik wist wel dat ik eten rook.’ Hij haalt zijn schouders grijnzend op. ‘Ach, een klein beetje jou pesten is toch wel goed?’ Hij kijkt me zo onschuldig als een klein kindje aan. ‘Voor deze keer, hè. De volgende keer..’ Ik houd mijn vuist hoog.