Chapter 72

Harry Styles POV

Zodra de bus vaart mindert sta ik al op. Mijn hand die niet aan Niall's hand zit vast gekleefd door het zweet knijpt krampachtig. Eerlijk gezegt heb ik mijn ouders alleen verteld dat ik iemand mee zou nemen wie ik had ontmoet, niet van welk geslacht diegene zou zijn. Volgens mij heeft m'n zus al wel haar twijfels getrokken toen ik eens verliefd ben geworden op een jongen uit de buurt, wat uiteindelijk op niets uitkwam natuurlijk. Toen der tijd dacht ik nog dat dit bij de puberteit hoorde en dat ik meiden weer snel leuk zou gaan vinden. Maar eigenlijk wil ik helemaal niet meer terug naar meiden. Ze brengen altijd zo'n dikke laag make-up op dat je door de bomen het bos niet meer ziet, terwijl Niall alleen een hand door z'n haar hoeft te gaan en verder niets aan zijn uiterlijk doet. En jongens zijn over het algemeen veel stoerder, al kan ik dat niet van sommige andere gay jongens zeggen. Maar meiden spreken elkaar er steeds op aan, zetten elkaar buiten de groep, roddelen, vertellen leugens en houden geheimen voor de ander. Bij jongens is het na één ruzie en, of, gevecht klaar. Niets moeilijks aan, zou je zeggen... Je loopt dan wel een paar dagen met een blauw oog.
'Kom, Nialler, we moeten gaan,' zeg ik glimlachend, zodra de bus stopt bij een halte dicht bij mijn huis, en er verscheidene mensen opstaan om ook de bus uit te lopen. Mijn hand laat de zijne los, omdat ik anders mijn bagage niet mee kan nemen. De broodnodige dingen heb ik meegenomen, zoals mijn vieze kleren, laptop, mobiel en andere kleine dingetjes. Schoolspullen liggen allemaal nog op de kostschool, omdat ik die toch niet nodig heb. De conducteur kijkt ons even met een schuin oog aan, waardoor ik me gelijk oncomfertabel begin te voelen en stap snel uit de bus. Glimlachend help ik Niall met zijn bagage, om vervolgens naar de bus te kijken die achter de horizon weer verdwijnt.
'Is het nog ver?' vraagt Niall, die steunt op zijn koffer. Niall heeft veel meer mee dan ik, wat hem nu te bezuren valt omdat hij zoveel mee moet slepen. Het is bijna niet te dragen door één persoon.
'Nee, vijf minuutjes lopen, maar ik kan ze ook bellen of ze willen helpen met het dragen,' zeg ik snel, wanneer ik Niall's bezweette gezicht zie. Hij glimlacht en schudt zijn hoofd nobel.
'Ik kan het wel hoor..'