Chapter 71

Niall Horan POV

Glimlachend pak ik Harry's hand stevig beet, om vervolgens mijn eigen koffer aan mijn arm omhoog te hijsen en met Harry mee te lopen. Hij weet precies waar we heen moeten, want naar mijn idee verdwalen we niet één keer. Zelfs thuis in Mullingar kan ik nog niet zonder problemen mijn weg door het treinstation vinden. Maar misschien gaat Harry gewoon vaker met de trein. Zelf ga ik liever met de auto.
We kopen nog even snel iets bij een klein cafétje op het station, omdat we beide geen lunch op hebben en nu toch wel erge honger beginnen te krijgen. Maar al snel hebben we de goede bus gevonden en zijn we op weg naar Harry's huis. Op de kostschool heeft hij het nooit over zijn familie gehad.. Misschien praat Harry niet graag over ze, of schaamt hij zich voor ze.. Misschien is hij wel bang dat ze hem niet zullen accepteren zoals hij is, als hij het nog niet heeft verteld. Toen hij me meevroeg, verzekerde hij dat ze het wisten van ons, maar die frons op zijn gezicht bewijst maar weer het tegendeel. Harry is een vreselijke leugenaar. Maar goed ook, anders kon hij alles voor me verborgen houden. Ik ken mijn vriendje, en daar ben ik trots op.
'Zijn we er bijna?' vraag ik Harry, na bijna een kwartier in de bus hebben gezeten. Harry kijkt verschrikt op naar me wanneer het tot hem doordringt dat ik het tegen hem heb, en glimlacht zwakjes. Hij knikt twee keer langzaam naar me, om vervolgens zijn houding weer aan te nemen. Starend naar de grond, terwijl hij friemeld met zijn vingers. Een kleine zucht verlaat mijn mond als hij me weer compleet negeert. Dit was niet hoe ik het me voor stelde om met Harry mee te gaan om zijn ouders te ontmoeten.
'Hazzie, is er iets?' vraag ik hem, terwijl ik zijn kin naar mijn gezicht toedraai. Hij is nu gedwongen me toe te kijken. Gelukkig verschijnt er alweer een glimlach op zijn gezicht wanneer hij me ziet. Harry plaats langzaam zijn handen op m'n kaaklijn en drukt een kusje op m'n voorhoofd.
'Ik ben gewoon aan het piekeren. Het heeft neits met jou te maken, jij deed het geweldig, Nialler. Ik hoop alleen dat alles goed is thuis..' zucht hij, maar geeft me daarna een kus op mijn lippen. Genietend sluit ik mijn ogen en wensde dat ik hem voor eeuwig kon kussen.