Riptide

Een nieuwe dag breekt aan. Hoe ik het doe weet ik niet, maar elke dag opnieuw word ik ‘s ochtends wakker in mijn eigen bed. Elke dag opnieuw word ik ’s ochtends wakker met een kloppend hart.
Voor hoe lang nog?
Het zit niet in mijn aard om aan de dood te denken, maar ik heb niet veel keus vandaag. Caroline komt langs. Het is tijd om mijn testament te schrijven.
De gedachte aan Caroline doet me erger grommen dan mijn testament. Ze is mijn eigen dochter en toch word ik zo kribbig van haar. Alles maar beter weten... Ma dit, ma dat, doe het toch zo, doe het toch niet, oh ma, dat is toch niet goed voor je... Mag ik alsjeblieft mijn leven leiden zoals ik zelf wil?

You all hate your children
They’re too fat to feed
You’re on medication
Taking pills to sleep
I think I’m doing just fine
Compared to what you’ve been doing
I won’t get vaccinated
Insurance costs too much
You think you’re so persuasive
But I’m not giving up
Saving my life
It’s not what you’re doing

‘Moeder! Hoe gaat het nu?’ Caroline geeft me twee zoenen. Ik brom iets zonder betekenis en slof naar het koffiezetapparaat. Die verdomde benen ook... Caroline is er eerder dan ik en roept bezorgd: ‘Ma, ga toch zitten!’
Ze gaat al aan de slag en ik laat me nors op mijn stoel zakken. Ik hoef geen hulp, ik kan het prima zelf! Heb al die tijd alles zelf gedaan, in voor- en tegenspoed, en ook nu heb ik geen handje nodig! Kijk haar daar dan staan, in de weer met het koffiezetten... Schijnheilig gedoe!
‘Je drinkt je koffie toch zwart?’ vraagt ze over haar schouder.
‘Twee klontjes suiker,’ brom ik. Ja, ik weet het...
‘Ach ma!’ Ze kijkt me verwijtend aan. ‘Je weet toch hoe slecht dat voor je is!’
‘Laat me!’ snauw ik geërgerd. ‘Het is mijn leven, alleen het mijne! En ìk ben niet degene die slaappillen neemt!’
Caroline verkleurt. ‘Dat moet wel... De jongens, hè... Ze maken zoveel lawaai...’
‘Teveel snoep,’ brom ik. ‘Pak voor hun broek moeten ze hebben!’
Weer die verwijtende blik. ‘Ach ma!’
Schijnheilig gedoe! Zich bemoeien met de manier waarop ìk wil leven, maar ondertussen... Die zoons van haar gaan naar de haaien en ze ziet het, ze ziet het wel, maar ze keert zich van hen af en neemt pillen om te slapen! Dat heb ik nooit gedaan, vergeleken met haar doe ik het zo slecht nog niet.

I like to step on cracks
I go against the odds
You think my world is flat
Do I turn you on?
Maybe, yeah I’m wrong
But I like where I’m going
I leave when others stay
I never re-decide
I don’t mind if you wait
But I don’t waste my time
Crazy is just fine
‘Cause I like where I’m going

Caroline zit met een gepijnigde blik tegenover me aan tafel, de papieren uitgespreid op het hout. Ik roer in mijn koffie met twee klontjes suiker. Zij houdt haar lippen strak op elkaar, maar ik zie haar kijken. Ja Caroline, je arme oude moedertje met diabetes neemt suiker in haar koffie. En weet je wat? Het maakt me niets uit.
‘Wel,’ zegt ze uiteindelijk. ‘Heb je er al over nagedacht?’
‘Ja, natuurlijk. Een crematie, in mijn goeie jurk, en m’n haar zo gekapt als vorige week. Bloemen, vooral rode, en een sfeermuziekje op de achtergrond. Vraag of ze koekjes met chocola serveren.’
‘Ma!’ Weer die geschokte blik. ‘Zover zijn we nog niet!’
‘Jawel.’ Ik neem een slok en kijk haar ongeduldig aan. ‘Caroline, dat geitenwollensokkengezever moet ik niet, begrijp je dat? Morgen of overmorgen kan je me in ’n urn stouwen. Ik kijk er al naar uit!’
Caroline schudt ongelovig haar hoofd. ‘Oh ma...’
Ze denkt dat ik gek ben geworden. Nou, dan heb ik nieuws voor haar! ik ben wie ik ben en ik leef zoals ik leef, zoals ik wil, voor mijn ideeën en mijn idealen. Ik neem een beslissing maar één keer. Is dat verkeerd? Voor mij heeft het altijd gewerkt.

I remember when it used to be easy
I remember when it wasn’t so hard
I remember when it used to be easy
I remember when, I remember when

Een maand later staat Caroline achter de microfoon. Ze is volledig in het zwart gekleed en heeft een kanten zakdoekje bij de hand. Met schorre stem vraagt ze om de aandacht. Alle gasten in het zaaltje worden stil zodra zij begint te spreken.
‘Wij zijn hier vandaag bijeen om afscheid te nemen van een heel bijzonder iemand: mijn moeder, Blanche, gestorven op vijf mei dit jaar, aan de gevolgen van vergevorderde diabetes.
Mijn moeder was, zoals jullie wel weten, een sterke vrouw met een eigen wil. Zelfs tijdens haar ziekte bleef zij vasthouden aan haar vorige levensstijl. Zij weigerde elke hulp, vond dat ze het wel alleen afkon, net als vroeger.
De laatste maanden van haar leven werd haar kijk op de wereld steeds zwarter. De fouten in de mens ergerden haar. Zij wilde, zoals zij regelmatig zei, haar laatste dagen doorbrengen in geluk en vrede, zonder de lelijkheid van de wereld om haar heen. Zij had kritiek op alles en vond dat wij degenen waren die geholpen moesten worden, niet zij. Haar eigen leven was voor haar wel best, zij wilde nu ons leven verbeteren.
Zij herinnerde zich dagelijks aan hoe het vroeger was. Moeilijke tijden, eenvoudige tijden, zij heeft het allemaal meegemaakt. Zij kon daarom makkelijk zeggen dat wij ons teveel aanstellen. “Jullie hebben het zo makkelijk,” placht zij te zeggen. “Stel je toch niet zo aan!”
Daarom, in nagedachtenis van mijn moeder, die ons sterker probeerde te maken, zelfs in haar laatste moeilijke dagen, sta ik nu hier om afscheid van haar te nemen. Ik heb niet gehuild, daar hield zij niet van.’
Caroline haalt diep adem, legt het zakdoekje opzij en keert zich naar de eenvoudige kist. ‘Moeder, ma, mama. Ik hoop dat je toch nog een beetje trots op mij bent, want ik ben altijd trots geweest op jou. Mijn sterke, sterke moeder, die zelfs tot de dag van haar overlijden geleefd heeft zoals zijzelf dat wilde.
Ik hoop dat ik ook zo sterk zal blijken.’

I, I won’t justify
The way I live my life
‘Cause I’m the one livin’ it
Feelin’ it, tastin’ it
And you’re just wasting your time
Trying to throw me a line
When you’re the one drowning
I like where I’m at on my back
Floating down in my own riptide
The water is fine

Duizend vlammen verteren de kist.