Chapter 69

Niall Horan POV

Aan het eind van de avond heb ik Harry nog niet gezien, waardoor ik de hoop automatisch heb opgegeven. De zaal stroomt al leeg, doordat het eigenlijk al tijd is om terug naar de kamers te gaan. De mensen die hadden aangeboden om te helpen, moeten blijven tot iedereen weg is en dan alles op gaan ruimen. Het is een goede afleiding om mijn hoofd even leeg te maken.
Met een plastic zak in m'n hand begin ik de bekertjes, blikjes en zakjes van de vloer te rapen. Ook verschillende kleding onderdelen liggen op de grond, die ik maar in een hoek smijt. Zuchtend buig ik steeds naar voren om alle rommel te pakken. Het is vervelend om andermans troep op te ruimen, maar de leraren vertikken het te helpen. En omdat de leerlingen rommel hebben gemaakt, mogen de leerlingen het ook weer opruimen.. Jammergenoeg. Nou ja, iemand moet het doen. En als dit me helpt om mijn hoofd leeg te maken en zo niet meer aan Harry te denken, doe ik het zelfs graag.
Wanneer ik halverwege de zaal ben, wordt er op mijn schouder geklopt. Een zucht schiet er uit mijn mond, omdat ik eigenlijk nu niet gestoord wil worden. Zelf wil ik ook graag m'n bed in kruipen en me verschuilen onder de dekens. Mijn zak leg ik op de grond om me vervolgens om te draaien. Meteen wil ik me weer omdraaien, maar dat kan niet meer wanneer ik de chocoladebruine krullen en de saffiergroene ogen van Harry voor me staan. Mijn mond is opeens kurkdroog en ik heb eigenlijk geen idee meer wat ik moet zeggen. Hoe heeft hij me gevonden? De hele avond, nou ja, bijna dan, stond ik achter een rookgordijn. Toen de rook net weer optrok, werd er nieuw gespoten. Hij had me onmogelijk kunnen zien. En alle leerlingen zijn al weg, waarom zou Harry dan terugkomen.
'W-wat doe jij hier?' vraag ik bibberig, waardoor ik mezelf wel voor m'n kop kan slaan. Nu denkt hij natuurlijk dat ik bang voor hem ben of zo iets. Dat ike en mietje ben, en dat hij gelijk had me te dumpen. Zo stoer als Harry ben ik niet, en zal ik ook niet worden.
'Ik wilde kijken waar je was.. Je was nog niet terug in de kamer..' zegt hij zachtjes, met zijn ogen naar de grond toe geslagen. Vanuit mijn ooghoek zie ik James en Jack geïnteresseerd kijken, en weet gelijk dat zij er wat mee te maken hebben.