Chapter 67

Niall Horan POV

Nogsteeds sta ik, terwijl ik mezelf zo onzichtbaar mogelijk probeer te maken, op de plek waar in naar toe ben verhuisd. Van mijn handen heb ik een klein bolletje gemaakt, die ik achter mijn rug verstop. Mijn ogen staan gericht op mijn schoenen. Ik probeer zelfs niet meer te ontdekken of Harry naar me kijkt, want dat werpt alleen maar vervelende gevoelens over me af. Dan begin ik te denken dat hij weer iets voor me voelt. Maar dat is niet zo. Hij heeft vanavond heel erg duidelijk gemaakt dat hij niet van me houdt, in elk geval niet zoveel als ik van hem hou. Waarschijnlijk gaat dat ook nooit zo worden, ondanks onze momenten samen. De zachte strelingen, zijn sterke armen om me heen, en - het allerergste - zijn lippen zal ik momenteel niet meer voelen.

Tegen het eind van de avond heb ik mijn hoop op een ontmoeting met Harry weggeworpen. Hij is al de hele avond aan het feesten, en zolang ik kan zien kijkt Harry ook niet naar mij. Harry verdient ook een avondje om zijn gedachtes helemaal te vergeten en zich helemaal gek te dansen tot hij erbij neervalt. Iedereen verdient zo'n avond, wetend dat je nergens naar toe hoeft of niets hoeft te doen. Waarschijnlijk deed Harry dit toen hij nog thuis woonde elke vrijdag en zaterdag avond. Zoiets mocht ik nooit van mijn ouders. Het maakt niet uit ook. Harry heeft genoeg vrienden waar hij op terug kan vallen. Louis is zelfs verliefd op hem, net zoals de helft van de meisjes in deze kamer, dus hij zal ook niet genoeg te leiden hebben als het op aanbidders aankomt. Harry krijgt alle aandacht die hij nodig heeft. En ik? Ik begraaf mezelf in mijn schoolwerk, en kan alleen terugvallen op mijn familie en Jack en James. En ik klaag niet over ze. Jack en James zijn geweldig.. Maar het is toch anders dat je bergen vrienden hebt, waarop je op iedereen terug kan vallen. Als Jack en James vertrekken, die een jaar hoger zitten dan dat Harry en ik zitten. Als zij er niet meer zijn, met wie moet ik dan omgaan? Je ziet wel eens van die kienderen, die iedereen maar raar vind, alleen bij elkaar aan een tafeltje zitten. Allemaal in hun eigen wereldje. Nee, zo wil ik niet worden. Dan kan ik alelen maar terugvallen op m'n ouders, en dat klinkt wel heel lullig.