Chapter 65

Niall Horan POV

Met mijn handen achter mijn rug, omdat ik verder niet weet waar ik ze moet laten, sta ik te kijken naar alle kinderen van mijn leeftijd die helemaal uit hun dak gaan. Eigenlijk zou dit de beste avond van mijn leven moeten worden. Natuurlijk ga ik wel eens naar een feestje, en ik ben altijd naar die van school geweest. Maar vandaag kan ik het er gewoon niet van opbrengen om vrolijk rond te dansen terwijl ik mijn vriendje samen met iemands anders zie dansen. Het zal ook wel weer eens niet Louis Tomlinson zijn. Van hem had ik het enigzins verwacht dat hij ook homo zou zijn, maar veel meisjes zeggen dat hij niet goed weet wat te doen met een huis vol meiden. Het kan me niet meer boeien ook of Harry nu met Louis gaat, of dat hij voor mij kiest. Vanavond zal dit de beste avond van zijn leven zijn, terwijl ik probeer om mijn tranen in te houden. Zelfs als ik probeer weg te kijken, weet ik dat ik binnen een paar minuten mijn concentratie verlies en mijn hoofd weer naar Harry zal wenden. Dus dat heeft geen ene zin. Nee, dit zal bepaald geen makkie worden. Het zal niet mijn beste avond van mijn leven worden, maar de meest tragische.

Het eerste halfuur lijkt Harry niet eens te weten dat ik op wacht sta, maar zodra hij zich begint te vervelen glijden zijn ogen over de kamer. Hij had hem waarschijnlijk nog niet eerder gezien. En het is ook moeilijk te zien, door de rookmachines onder een het kleine podium middenin de zaal. Snel vraag ik aan de jongen naast me of we van plek kunnen ruilen, zodat mijn lichaam verscholen zal gaan achter de rook die telkens opwelmd van onder het kleine podium. Zodra de jongen knikt, ga ik snel op zijn plek staan, omdat Harry al bijna bij de rookwalm is, waar ik achter verscholen sta. In het voorbij lopen hoor ik de jongen 'Freak...' mompelen, maar dat maakt me niet uit. Als ik maar niet Harry's aandacht trek, anders kan dit nog wel eens een heel ongemakkelijke avond worden. Waarschijnlijk zal het voor hem er ook niet veel leuker zijn als hij mij ziet. Ergens hoop ik dat hij me toch opmerkt en naar me toe komt, maar zou dat het allemaal niet veel moeilijker maken?