De Begrafenis

Ik beet op mijn lip en slikte een paar tranen in. De leden van de roedel waren gekleed zoals normaal en gingen in een groepje rond de kist staan. Toon kwam naar voren. ‘Ik zou graag een paar woorden zeggen voor wij afscheid moeten nemen van onze leider Timo...’ Zei hij. Iedereen luisterde. Toon slikte. ‘Timo was een groot leider, een ware vriend die altijd voor je klaar stond maar hij was nog meer! Lid van de roedel! En ik weet zeker dat deze roedel Timo nooit zal vergeten. Altijd zal er vol lof over hem gepraat worden tegen anderen. Altijd zal hij voortbestaan in onze harten!’ Ik keek verbaasd naar de plek achter Toon toen ik zag dat er mist opkwam. Het was pas tot bij de kist gekomen. Toon ging verder. ‘Timo was de grootste leider die we ooit gehad hebben, ik zal zijn taak overnemen, en er persoonlijk voor zorgen dat Timo nooit vergeten zal worden! Dankje!’ Toon boog even en ging terug tussen de menigte staan.
Nu kwam Alex naar voor. ‘Timo was een hele goede vriend! Ik zal je nooit vergeten vriend! Je daden waren groots! En zelfs vlak voor je ging sterven heb jij ons leven gered!’ Ook Alex boog en ging naast Ophelia staan en sloeg zijn arm om haar heen. Ik kuchte even en wachtte op de volgende die naar voor zou komen. Ook de andere was er bij komen staan. Jori die naast mij stond kon het niet meer aan en barste in tranen uit.
Jacob kwam bij ons staan en suste Jori. ‘Stil maar! Timo is als een held gestorven!’ Jori snikte en gaf Jacob een knuffel. Aarzelend sloeg Jacob zijn armen ook om haar heen en keek me hulpeloos aan. Ik rolde met mijn ogen en negeerde de 2. Ik kneep mijn ogen verbaasd samen. De mist die rond de kist hing steeg nu langzaam naar boven en verdween plots nadat hij even de vorm van een wolf aannam. Mijn mond viel open en ik wreef in mijn ogen. Had ik nu gedroomd? Ik schudde mijn hoofd en probeerde het te negeren.
Na een kwartier was het voorbij. De roedel zou de kist in het bos begraven.