How many days do I have left?

Lola.

Angstig kijk ik de groep rond.
Wat is dit!
Wat gebeurt er?
Wat ís er gebeurt?
De arts stapt naar voren en komt naast me op bed zitten.
Ik kijk hem vragend aan.
Hij begint te praten.
'Lola, je bent gevallen. Misschien weet je het nog wel, je viel over een speelgoed autootje.'
Ik knik geschrokken.
Zweet kruipt uit mijn huid.
Er komt slecht nieuws aan, dat voel ik gewoon.
'Wel, door de val is er van alles in je lichaam gebeurt. Je organen zijn aangetast, sommigen erger dan anderen. Bij de operatie bleek dat we weinig meer voor je kunnen doen. Het is nu nog maar afwachten wanneer, ehm.. Wanneer je tijd gekomen is.'
Hij kijkt naar de grond, terwijl hij voorzichtig opstaat.
'Je kan nu hier blijven, in het ziekenhuis, of je kan naar huis met pijnstillers en daar je tijd afwachten. Zeg, of nee, schrijf maar wat je wilt.'
Hij schuift een blocnote en een pas aangeslepen potloodje naar me toe.
Dit is een moeilijk moment.
Ik krijg net te horen dat ik doodga, en nu moet ik meteen kiezen wáár.
Dat kan ik toch niet zomaar besluiten?
Begrljpt hij dat niet?
Tranen glippen mijn ooghoeken uit.
Ik hoor een snik, die overduidelijk moederlijk is.
Mama kijkt me, met roodbetraande ogen aan, van achter haar natte zakdoekje.
Ik begin te schrijven.
Dan geef ik hem aan hem.
Hoelang heb ik hier te leven, en hoelang thuis?
Hij leest het vlug.
'Je krijgt medicijnen mee, zodat je weer gewoon kan lopen en praten. Alles kan je dan weer doen, maar wel rustig aan. Als je rustig aan doet, en niet te veel van je zelf verwacht, heb je nog 1 tot 3 dagen thuis. Hier in het ziekenhuis is dat hetzelfde.'
Hij kijkt me begrijpend aan.
Ik snap wel dat hij zijn best doet om me te helpen, maar dit verhelp je niet zomaar.
Ik heb nog maar een paar dagen, hoe kom ik die door?
Ik wil dan naar huis. Mijn laatste dingetjes doen. Ik wil in mijn vertrouwde omgeving sterven, niet in een ziekenhuis. Kan ik meteen naar huis?
Hij knikt, staat op en loopt de deur uit.
Wat voor laatste dingetjes doen?
Je hoort vaak mensen zeggen, om je heen of op tv, wat zou je doen op je laatste dag?
Die vraag moet ik nu beantwoorden, en dan serieus.
Niet omdat het gewoon grappig is, nee.
Bij mij is het echt, echt mijn laatste dag met de laatste dingen.

In de auto zie ik dat mama telkens naar me kijkt door de spiegel.
Als ik terug kijk, kijkt ze snel heel ontschuldig weer naar de weg.
'Mam, rustig.'
Ze rijdt naar de kant.
Daar kruipt ze naar de achterbank en gaat ze dicht tegen me aan zitten.
Ik kan me niet bedwelmen.
Weer komen de tranen opzetten.
Mama houd het ook niet uit.
Ik weet niet hoelang we daar hebben gezeten, alleen maar huilend, maar toen we verder reden, had ik veel dorst en pijnlijke ogen.

Thuis aangekomen zie ik Tila met haar ouders en Thymen staan.
Thymen rent meteen naar me toe.
'Solly, ikke niet meer autootje doen.'
Ik kijk hem aan, met betraande ogen.
Hij denkt dat het zijn schuld is, van zijn auto.
Ik aai hem over zijn zachte, blonde haartjes.
Dan ren ik naar Tila, ze springt in mijn armen.
Beiden beginnen we meteen te snikken.
We weten beiden dat dit een van de laatste dagen is, dat we samen zijn.
Samen lopen we straal langs iedereen heen, recht naar mijn kamer, mijn eigen vertrouwde gebied.
Samen gaan we op mijn bed zitten, zoals we eerder ook altijd deden.
Maar dit keer is anders.
Normaal beginnen we hier altijd de meeste interessante of juist onzinnige gesprekjes, nu is het stil.
Doodse stilte kruipt door de kamer, het is bijna griezelig.
Dan kijk ik Tila serieus aan.
'Ti, jij moet me helpen. Mijn laatste dingen, mijn laatste dagen. Wat moet ik nog gaan doen!'
Ze kijkt me angstig aan en schud haar hoofd.
Dan kijkt ze plots op.
'Sander.. Dit is je laatste kans.'
'En het word mijn laatste ding. Ik wil met Sander eindigen, of hij nou van mij houd of niet.'
Ze kijkt me begijpend aan en knikt.
'Het moet perfect zijn, worden. Dit word onze laatste onderneming samen, op aarde.'
Ze kijkt me met tranen aan en valt me snikkend in de armen.