'cause he's still in love with you ~~ CB+JB *12*

Joe POV

‘… toen je me terugzoende en wegduwde’ ik kijk haar aan. Ze staart naar de grond. ‘je weet toch dat het fout was van je!’ zegt ze beschuldigend. ‘dan zoende je me toch niet terug!’ ‘ik duwde je daarna weg, remember! Ik was er niet bij met mijn gedachten..’ probeert ze. ‘ach, laat ook maar!’ ik wil weglopen, naar mijn kamer. Renee’s hand sluit om de mijne. Ze draait me om, zodat ik naar haar kan kijken. Ze komt dichterbij, dichterbij. Weer is er een mooi moment, een moment om niet te vergeten. Ze zoent me. Dan gaat ze langzaam weer naar achteren. Er rolt een traan over haar wang. Ik veeg hem weg. Ik neem haar in mijn armen, een stevige knuffel volgt. Ze snikt. Ik kan er niet tegen dat ze zo verdrietig is. Mijn ogen worden ook vochtig. ‘waarom deed je dat? Je brengt me in de war.’ ‘ik ben meer in de war op dit moment.’ Zegt ze snikkend. Ze rent naar de deur, weg van me. Ik laat me vallen op de bank. *kraak!* hoor ik onder me. Au! Ik sta voorzichtig op. Ik ben op een bordje gaan zitten, die nu half in mijn rug zit, versplinterd! Ik krap aan mijn onderrug, gelukkig valt het nog mee. Het zit er gewoon aangeplakt. Niet echt ín mijn rug. Ik ruim alle spullen die nog op tafel staan en op de bank liggen op, dat waren resten van vanavond. Als dat gedaan is ga ik lekker op de bank liggen, genieten van de rust van de nacht. De kerkklok slaat 3 uur. mijn ogen vallen langzaam dicht, ik denk na over Renee en de gehele situatie. Langzaam val ik weg..

‘hij is wel echt lui he..?’ ‘hij is de grootste luiwammes van ons alle drie! Eigenlijk zelfs van ons zessen! Dat is met onze ouders en Frankie erbij.’ Hoor ik fluisterende stemmen zeggen. Ik laat mijn ogen dicht, om ze te laten schrikken. ‘dankje.’ Ik hoor een paar mensen zacht schrikken. Ik krijg een tikje op mijn voorhoofd. ‘je moet ons niet laten schrikken! Gemenert!’ zegt Renee schattig. Renee… ik doe langzaam mijn ogen open en staar in haar mooie ogen die boven me hangen. ‘heei, Renee. En anderen.’ Zeg ik snel. Ik kijk op de klok. ‘oeps, ik ben echt lui geworden! Het is dus echt al weer middag.. wacht even, het is nog niet helemaal licht! Dat klopt niet!’ ik kijk ze aan. Ik zie dat ze hun gelach in houden. ‘haha, erg grappig jongens. Hoe laat is het echt?’ ze proesten het uit. ‘het is half 6. we moeten repeteren weet je nog! Opstaan jij!!’ roept Renee hyper.