Chapter 63

Niall Horan POV

Zodra er muziek klinkt vanuit de aula, weet ik dat ik me moet gaan melden. Ze draaien een uur van tevoren alvast een paar liedjes, om te zien of de muziekinstellatie het goed doet. Aan het geluid te horen, wat helemaal op de derde verdieping is, doet het het goed. Op het laatste moment, toen Harry gelukkig al weg was uit de gang, heb ik aangeboden om samen met een paar andere leerlingen toezicht te houden. Het was eigenlijk helemaal niet verassend dat Jack en James zich ook hebben aangemeld daarvoor. Nou ja, dan ken ik tenminste iemand hier. Het zal waarschijnlijk een avond vol verveling worden, kijkend hoe Harry met andere jongens, en zelfs meiden, danst. Hij zal plezier hebben. Waarschijnlijk weet hij niet eens dat ik er ben.
Nog éénmaal trek ik de kraag van mijn blouse recht, voor ik de aula instap. Alle leerlingen die zich aangemeld hebben zijn druk in de weer voor de versieringen. De hele aula is in het goud-rood versiert: de kleuren van de school. Er hangen verschillende posters van een stijgerend paard aan de muur, om onze trots voor de school aan te duiden. Het is een goede school, maar om het nou zo dik op te leggen dat we overal witte, stijgerende paarden zien? Nou ja, het is in elk geval mooi versierd. Een paar jongens, die expres gevraagd zijn voor de muziek, staan achter een paar draaitafels. Volgens mij waren het broers, te zien aan hun rode, rossige pieken op hun hoofd. Ze hebben beide een koptelefoon op, en draaien aan een paar knopjes tijdens het liedje. Bij elke aanraking wordt het geluid beter. Nu snap ik waarom het schoolhoofd ze telkens uitkiest voor de elektronica. James en Jack wenken me glimlachend. Waarschijnlijk zijn ze al weer bijgedraaid van het gesprek dat we deze middag hadden. Dit keer ben ik diegene die chagerijnig is.
'Niall, wat kom jij hier nou doen?' vraagt James, die eigenlijk gelijk afgekapt wordt door zijn broer. Jack fluistert wat in zijn oor, wat ik niet kan horen, maar James reageert er klaaglijk op. Ze buigen weer van elkaar af, om mij niet buiten te sluiten, en beginnen weer te glimlachen.
'Euhm.. Kan ik ook nog wat doen, of is alles al klaar?' vraag ik aan mijn vrienden, om te zorgen dat ze geen rare vragen gaan stellen over Harry. Ze wijzen me naar de kleine bar, waar een paar pakken plastic bekertjes staan die allemala gevuld moeten worden.