'cause he's still in love with you~~ CB+JB *8*

Renee POV

Ik maak me klaar. het duurt nog 2 uur. Het duurt nog 1 uur. Het duurt nog een half uur. Het duurt nog een kwartier. Het duurt nog 5 minuten. Toen hoorde ik het. ‘Renee, ben je klaar? we gaan!’ ik haal diep adem, doe mijn laatste haarlokken goed en loop de trap af naar beneden. Shin en de rest staan al klaar. ‘hello beautiful, dat is op zijn JB’s!’ zegt Shin grijnzend. Ik probeer te lachen, maar het klinkt nergens naar. We lopen een tijdje. Dan zijn we er. Het restaurant straalt gezelligheid uit, maar voor mij wacht iets anders. Iets met een naam. Joe. Maar gelukkig is Kevin er ook, Nick ook. het komt goed, anders zijn de andere jongens er nog. Ik hoef alleen maar zorgen te maken over Joe. Ik moet me eigenlijk geen zorgen maken, het verpest de sfeer. Niet alleen voor mij, voor iedereen, voor Shin. Ik loop, na de jongens, als laatste naar binnen. We kijken even rond. Dan komt er een ober naar ons toe. We hebben gereserveerd. Hij wijst ons een tafel met precies genoeg stoelen, 9. Ik neem plaats tussen Shin en Strify. Ik wil niet het risico nemen dat ik naast Joe moet gaan zitten. We wachten. Het is nog 3 minuten voor de afgesproken tijd. We zijn dus mooi op tijd. ‘Renee!’ hoor ik achter me. Ik sta op en Kevin knuffelt me bijna plat. ‘ik heb je zo gemist! Wat zie je er goed uit!’ zegt hij blij en opgewonden. ‘ik heb jou ook zo erg gemist!’ ik geef Nick ook een dikke knuffel. Dan sta ik voor Joe. Ik kijk hem aan. Hij kijkt me minachtend aan. Toch, om het niet verdacht te laten lijken, geef ik hem een knuffel. Bij hem duurt het nog niet de helft als bij Nick, en nog niet een vierde van die van Kevin. Kevin en Nick zitten al. Tot mijn schrik zie ik dat alleen de plek recht tegen over me nog vrij is voor Joe. Hij gaat zitten en Shin schuift mijn stoel ook naar achteren zodat ik weer kan plaatsnemen. De jongens gaan vrolijk en spontaan zitten praten. Ik houd me stil. Af en toe gluur ik even naar Joe. Ik zie dat hij dat soms ook doet, naar mij. We kijken elkaar tegelijk aan. We blijven even kijken, dan kijken we tegelijk een andere kant op. Shin kijkt me raar aan. Ik wuif het weg. ‘het is niets.’ Fluister ik in zijn oor. Ik wil niet dat hij ongerust word. Dit is de kans, de kans die ze niet mogen laten schieten voor mij. Dat zou ik mezelf nooit vergeven. Als de obers het hoofdgerecht hebben weggehaald, vertellen ze dat, door een ongelukje in de keuken, het dessert pas na minstens 30 minuten kan komen. Niemand vind het een probleem, uitgezonderd ik. Ik wil niet veel langer bij Joe in de buurt zijn. ik sta op. Shin pakt mijn hand. ‘ik ga even frisse lucht halen. Blijf hier, ik kom zo terug.’ Ik loop weg. Ik ga naar buiten. Daar ga ik op een bankje zitten. Tranen stromen over mijn wangen. Er komt een hand op mijn schouder. ‘Renee.’ Zegt een stem. Ik duw de hand weg. Joe staat achter me. Hij komt naast me zitten. ‘sorry.’ Zegt hij verlegen. Ik kijk hem aan. Wat doet hij? Hij kijkt me aan. ‘sorry.’ Zeg ik dan. Ik weet niet waar het vandaan komt. Ik merk dat de tranen nog steeds over mijn wangen stromen. Hij brengt zijn hand naar mijn gezicht, waarschijnlijk om ze weg te vegen. Ik sla hem weg. Hij kijkt me schuldig aan. Ik kijk naar zijn ogen, zo lief, zachtaardig. Ik merk dat ik iets te lang kijk. Ik kijk de andere kant weer op. Wat ben ik aan het doen! Plots pakt Joe mijn hand. Ik kijk hem aan. Tranen rollen ook bij hem over zijn gezicht. ‘ik heb je gemist.’ Brengt hij moeizaam uit. Ik kijk diep in zijn ogen. Daar zie ik iets waarvan ik schrik. Hij heeft me echt gemist. Ik knuffel hem. We snikken beiden nog door. ‘ik heb je ook gemist. Dat besefte ik niet.’ Zeg ik. Hij kijkt me aan, met zijn mooie, roodbetraande ogen. Ik zie hoe zijn gezicht snel dichterbij komt. Ik voel zijn lippen op de mijne. Ik zoen terug. Shin. schiet door mijn hoofd. Ik duw Joe van me af en ren terug naar binnen. Weg van Joe. Ik ren naar de wc’s, beseffen wat ik deed. Het was verkeerd, maar het voelde toch goed.