Chapter 61

Niall Horan POV

De week tot het feest vloog voorbij. Vooral toen we allemaal een extra dag vrij kregen om voor kleding te gaan. Doordat ze het feest onverwachts vervroegd hebben, en de meeste leerlingen het pas te horen kregen na het weekend, konden ze door de weeks geen kleding meer halen. Het is onderhand al zondag, de dag van het feest. Harry en ik staan elkaar klaar te maken in onze kamer. Harry heeft een wit shirtje aan, met daarover heen een zwart, dus jasje. Een donkere spijkerbroek hangt over zijn billen tot aan zijn enkels, waar het overgaat in witte sneakers. Zelf heb ik een blauw, donkerrood en wit geblokte blouse aan, met simpele jeans en zwarte sneakers. Snel haal ik een hand door mijn haar, wat zich daardoor al vanzelf stijlt. Harry's krullen liggen zoals gewoonlijk over zijn voorhoofd heen, die kietelen als ik hem een kusje geef.
'I love you..' fluister ik zachtjes in zijn oor, wanneer ik terug trek van de kus. Eigenlijk had ik hem de hele dag kunnen kussen, maar dat zou nu best ongepast zijn. We moeten immers naar het feest, en Jack en James nog uit hun kamer plukken om met ons mee te gaan. Harry verstijft eventjes wanneer hij de woorden hoort. Zijn wangen kleuren diep rood, maar hij zwijgt. Hoort hij geen "I love you too" terug te zeggen? Of is het de nieuwste rage om dat gewoon niet meer te doen.
'Houdt je niet van me?' vraag ik zachtjes, bang voor een negatief antwoord. Waarom zou ik überhaubt? We hebben seks gehad, gekust, getongd en al die andere dingen. Dat kan je toch niet met zoveel liefde doen zonder dat je van iemand houdt? Weer zwijgt Harry op mijn vraag. Nu begint mijn maag echt om te draaien.. Zou hij dan toch niet van me houden? En me gebruiken.
'Ik mag zelf bepalen wanneer ik er klaar voor ben om te zeggen dat ik van je houdt,' bitst Harry terug, terwijl hij zijn kraag in de spiegen recht trekt. Hij lijkt expres het oogcontact te vermijden.
'Maar-' probeer ik nog eens, maar ik wordt ruw afgekapt.
'Ik mag het zelf bepalen Niall. Ik hoef niet gedwongen te worden. Misschien moet ik dan ook maar met iemand anders naar het feest,' zegt Harry, waarbij hij met snelle passen de kamer uit loopt. Verbaasd door het tafereel van net, laat ik me verslagen op het bed neer zakken. Mijn hoofd verdwijnt langzaam in mijn handen.