Chapter 60

Harry Styles POV

Na het bokkige antwoord lopen Jack en James snel weer weg. Ze lopen nog net niet gearmd door de gangen, zoals ik het liefst met Niall wil doen. De twee broers zijn onafscheidelijk, wat ook wel logisch is als je een tweeling bent. Heel even frons ik mijn wenkbrauwen wanneer Niall zich weer naar mij toe richt. Daarom is geen reden. Waarom willen ze nou niet naar het feest? Een feest is toch alleen maar leuk? Vooral als je al niet zo vaak naar de stad gaat is dit het perfecte moment om gewoon los te gaan zonder dat iemand anders er iets van zegt. Alle opgemaakte make-up poppen zijn te druk bezig om hun dronken vriendjes af te lebberen in een hoekje, en zijn dus niet bezig om alle leerlingen die "niet naar hun niveau" zijn uit te schelden. De jongens die drinken zich helemaal lam. Alleen de iets slimmere kinderen zullen maar één biertje of wijntje nemen, zodat ze de rest van de avond los kunnen komen op de beat. Het lekkerste is wanneer het lijkt alsof je hartslag gelijk gaat met het ritme van de muziek. Dat is gewoon geweldig om te voelen. Alsof niets er meer toe doet behalve de dans en de muziek.
'Dat was vreemd..' zegt Niall zacht, met zijn ogen gericht op de deur waar zijn vrienden een paar minuten later zijn verdwenen. Het was inderdaad vreemd. Eerlijk gezegt ken ik ze beide niet goed, maar wanneer ik ze door de school zie lopen lijken het me twee gezellige jongens. Nu lijkt het alsof ze zich helemaal anders voor doen dan dat ze zich echt voelen. Blijkbaar voelt de tweeling allebei nogal sip deze dagen.
'Inderdaad.. Weet jij wat er met ze is?' vraag ik Niall, om vervolgens even mijn hoofd naar de blonde Ier naast me te draaien. Een klein beetje kantel ik mijn hoofd naar links, en trek ik mijn wenkbrauwen een paar milimeter op.
'Geen idee.. Ze doen vreemd de laatste tijd. Ik heb ze nog nooit zo verdrietig gezien,' zucht Niall, die duidelijk inzit over het gevoel van zijn vrienden. Geruststellend leg ik mijn arm over zijn schouders heen, en glimlach ik lief. Langzaam voel ik zijn spieren ontspannen.
'Ze zullen er wel over heen komen. En anders dwingen we ze gewoon om mee te gaan. Ik weet zeker dat ze het wel leuk zullen vinden,' glimlach ik.