There's much trouble&drama, but he loves you forever&always *Jonas* 173

Joe POV

Lotty ligt knus tegen me aan op bed.
Mijn broekzak trilt.
'Hallo, met Joe?'
'Joe Jonas? Mooi, kan u misschien zo snel mogelijk naar het ziekenhuis komen? We willen iets met u bespreken.'
'Natuurlijk, moet ik nu komen?'
'Als het u uitkomt.'
'Oké, ik kom er aan.'
Ik hang weer op.
Lotty kijkt me schattig aan.
'Het ziekenhuis belde, ik moet dringend naar hun toekomen. Ze willen iets bespreken ofzo. Tot straks.'
Ik geef haar een zoen op haar wang.
Lotty kijkt me dromend na.

'Kevin! Kun je me naar het ziekenhuis rijden?'
'Tuurlijk. Geen probleem. Hoezo dan?'
Vraagt hij nieuwsgierig.
'None of your bussiness!'
Hij kijkt me geërgerd aan.
Ik lach naar hem.
'Ik maak maar een grapje, joh! Ze willen iets bespreken.'
'Wat?'
Ik trek mijn schouders op.
'Weet ik niet. Dat vertelde ze niet. Breng je me nou of niet?'
Kevin vist de sleutels van tafel en gaat me voor.

Eenmaal in het ziekenhuis word ik meteen voorgeleid naar, zo te zien de vergaderkamer.
'Waarvoor wouden jullie me spreken?'
Een man in een net, zwart pak gaat staan.
'Relinde. Ze kan hier niet langer blijven, maar heeft geen slaapplek.'
'En nu wilt u zeggen..?'
Hij kijkt me veelbetekend aan.
Ik krijg een voorgevoel.
'Kan ze misschien een tijdje bij u en uw familie blijven? Gewoon, totdat ze een andere plek vind.'
Ik voel me machteloos.
Hier kan ik moeilijk nee tegen zeggen.
Deels wil ik nee zeggen, maar aan de andere kant, het is wel Relinde.
'Ik kan wel iets regelen waardoor ze bij ons kan zijn. Wanneer komt ze naar ons?'
'Zo snel mogelijk. Misschien, als het u uitkomt, nu meteen? Ze heeft alles al ingepakt.'
Ik zucht diep.
Ze geven me ook gewoon geen kans om iets anders te vinden en willen.
'Ik vertel het eerst even tegen mijn broer. Ik ben zo terug, meneer.'
Kevin staat al ongeduldig te wachten.
'Kevin..?'
Hij kijkt me wantrouwend aan.
'Wat heb je nou weer nodig, Joe!'
'Ik niet! Relinde. Ze heeft geen slaapplaats en ze kan hier niet meer blijven.'
Kevin kijkt besluiteloos naar de man in het pak.
'Oké dan. Ik zie er geen probleem in. Wel gezellig toch? Afgezien dat ze ons waarschijnlijk niet herkent..'
Plots komt de man aanwandelen.
'Ze herinnert zich jullie wel weer. Haar geheugen is deels terug. Ze herinnert zich een paar mensen. Joe, Nick en Kevin. Als ik me niet vergis, zijn jullie Joe en Kevin, en heet jullie broertje Nick. Heb ik het goed?'
Kevin en ik knikken.
Ze herinnert zich ons weer!
'Herinnert ze zich dan ook het ongeluk, of onze relatie?'
Vraag ik hoopvol.
De man kijkt me verbaasd aan.
'Dat had ze dan wel gezegt, denk ik.
Nou, de verpleegster is haar aan het halen. Ik moet nu echt gaan. Ik heb een dringende afspraak.'
En hij snelt weg.