There's much trouble&drama, but he loves you forever&always *Jonas* 168

Joe POV

In de auto is het stil. Niemand durft iets aan mij te vragen, waarom ik het gedaan heb. Vragen spoken vast wel door hun hoofd, dat zou iedereen hebben. Ik help hun wel. ‘Willen jullie soms iets weten?’ vraag ik doodgewoon. Iedereen kijkt op. Dan zeggen ze allemaal tegelijk: ‘waarom!’ Ik kijk ze allemaal een voor een aan. ‘dacht ik het niet. Vraag in het vervolg gewoon! Ik ben jullie vriend of broer! Stel gewoon je vragen! En waarom ik het deed, ik ben veel vrienden en familie verloren de laatste tijd! Coco, mama, Jitske en eigenlijk ook wel een beetje Relinde, ze herinnert zich me niet meer. Na die mooie tijden, de meeste romantische momenten van ons samen, niets. Niets herinnert ze zich nog. Dat doet pijn, dat snappen jullie toch wel?’ Iedereen knikt. ‘ik zag het niet meer zitten, ik had zo’n naar gevoel in mijn hoofd, mijn hele lichaam deed zeer. Niets hielp. Ik heb veel geprobeert, herinneringen ophalen, foto’s bekijken, muziek, zingen, Lotty.’ Ik pak Lotty’s hand. ‘Toen kwam dat rare moment. Het moment dat ik foto’s van mijn dierbaren pakten, en verknipte. Ik hing ze aan een dik touw en hing dat op aan mijn plafond. Onderaan dat touw maakte ik een grote lus. Die zou kleiner worden als er veel gewicht aan hing. Ik pakte mijn stoel, ging er op staan en deed mijn hoofd door de lus heen. Per ongeluk, maar ook een beetje expres, gleed de stoel weg onder mijn voeten. Ik hing aan mijn nek, beelden flitsten voorbij. Ik beleefde mijn hele leven in een paar seconden. Ik zag een heel mooi lichtje, mama stond erbij.’ Ik krijg tranen in mijn ogen. ‘ik wou naar haar toe.. ik kan haar niet missen!’ ik begin zacht te snikken. Lotty en Nick zitten naast me en knuffelen me plat. Lies kijkt achterom naar ons en Kevin kijkt soms even door het spiegeltje, hij moest op de weg letten. EnToenWasRelindeInspiratieLoos.