There's much trouble&drama, but he loves you forever&always *Jonas* 167

Lies POV

‘WE GAAN NÚ NAAR HET ZIEKENHUIS! Nick! Opstaan, hup! Meekomen jij!’ ik trek hem mee, Kevin komt ons gauw achterna. ‘Kevin, jij rijd! Of nee, jij bent te veel geschokt.. ik rijd wel.’ Hij knikt afwezig. Ik cross over de wegen, Kevin en Nick klampen zich vast aan de stoelen van angst. ‘Lies, kan het misschien iets minder..? is het niet een beetje gevaarlijk zo?’ ik werp hem een gemene blik toe. ‘wil je je broer zien of niet!’ Kevin zegt al niks meer. Ik parkeer de auto schuin in het parkeer vak. Normaal zou ik dat nóóit doen, ik ben daar nogal precies mee. ik sleur de jongens mee. ‘kunnen jullie niet zelf rennen!’ roep ik nijdig. ‘Lies, rustig! Je bent erg gespannen.’ Zegt Kevin. Hij pakt mijn hand vast. Ik ga in zijn armen en barst in tranen uit. ‘ssst. Niet zo gespannen doen jij.’ We lopen verder. Bij de receptie vragen we naar Joe Jonas. ‘die ligt, oh, daar komt hij aangelopen!’ Joe komt aanlopen. Hij loopt nogal stijf en hij ziet er slecht uit. zijn gezicht is helemaal bleek en zijn hals zit vol met sneeën en schrammen. Hij beweegt zijn nek niet, er zit een dik verband om heen. Er loopt een dokter naast hem. Joe wil naar ons toe rennen, maar hij krijgt te veel pijn. Daarom rennen wij op hem af. ‘Joe! Wat is er gebeurt!’ Joe kijkt naar beneden, met zijn ogen dan. Zijn hoofd kan niet, door het verband om zijn nek. ‘sorry, jongens.’ Snikt hij. Hij huilt. Ik krijg medelijden en geef hem voorzichtig een knuffel. ‘waar is Lotty?’ ‘die is hier!’ Lotty komt aanlopen. ‘ik was nog even iets achter.’ Ze kijkt nogal treurig. ‘wanneer kan Joe naar huis?’ ‘jullie mogen hem nu meenemen, maar ik wil hem een week lang, iedere dag zien. Als controle.’ Kevin knikt. ‘kom, Joe.’ Hij wilt nog zeggen dat Joe veel uit te leggen heeft, maar hij houd zich in. Gelukkig maar, Joe is erg kwetsbaar op dit moment.