There's much trouble&drama, but he loves you forever&always *Jonas* 166

Lies POV

We rijden terug naar huis, Nick heeft nog steeds niet gesproken. Kevin kijkt af en toe even naar Nick, die achterin zit. Hij staart maar verstard door het raam naar buiten, de bomen die voorbij schieten. Er schieten verschillende auto’s voorbij aan mijn kant. Een sirene gilt in de verte, hij komt dichterbij. ‘wat zou er gebeurt zijn?’ ik schud mijn hoofd. ‘ik weet het niet.’ Zeg ik dromerig.

Eenmaal thuis treffen we een leeg huis aan. Ik roep door het huis, om te checken of er echt niemand is. ‘hallo?! Lotty? Joe?’ geen antwoord. ‘die zullen wel lekker romantisch aan het doen zijn. dat is écht iets voor hun, snel weg sneaken als wij er niet zijn. nou ja, hun vinden het leuk.’ Zegt Kevin. Nick loopt direct door naar zijn kamer en luistert totaal niet naar ons. Als de deur achter hem dicht slaat, kijk ik Kevin bezorgd aan. ‘gaat het wel goed met hem? Wat zou er gebeurt zijn met Jitske?’ zeg ik. Meteen na ik dat gezegd heb, krijg ik een idee. ‘laten we het ziekenhuis bellen!’ ‘is dat wel een verstandig idee? Is dat niet sneu voor Nick?’ ik wuif het gauw weg. ‘nee joh! Het is toch ook onze vriendin! Wij mogen dat ook best weten.’ Ik pak de telefoon en draai het nummer. Er neemt een dame op. ‘hallo, hier met verpleegster Andrea Vieberink. Kan ik u ergens mee helpen?’ ‘ja, heeft u misschien nieuws over Jitske Spijker?’ ‘een momentje, alstublieft.’ Stilte. ‘bent u familie, vrienden?’ ‘ja, zeker.’ ‘dan moet ik u condoleren. Ze is vandaag in het ziekenhuis overleden.’ De telefoon valt uit mijn hand en mijn mond valt open. Kevin pakt gauw de telefoon op. ‘oke, bedankt voor de info. Tot ziens!’ hij hangt op en knielt naast me neer. ‘wat is er, schat?’ ‘ze.. ze.. ze is dood.’ Ik sta op en loop langzaam naar een andere kamer. ‘ik wil even alleen zijn.’ Kevin wou achter me aan lopen, maar blijft door die zin staan. ‘oke, ik begrijp je. Ik laat je wel alleen. Ik ben hier als je me nodig hebt!’ zegt hij nog snel. Ik sla de deur achter me dicht. Ik zit in de zitkamer. Ik plof neer op de bank. Mijn handen leg ik op mijn hoofd, in mijn haren. Tranen vloeien over mijn gezicht. Coco, Jitske en ik waren de eersten, de eerste grote liefdes van Joe, Kevin en Nick. Nu ben ik als enige over. Hoe konden ze me zo alleen laten!? Ik kan het niet zo aan! Hadden ze dat niet door? Ik hoor een harde schreeuw. ‘LIES! NICK! KOM EENS NAAR JOE’S KAMER!’ wat zou er zijn? ik ren gauw het huis door, naar Joe’s kamer. Daar tref ik een geschokte Nick en een huilende Kevin aan. ‘wat betekent dit..?’ ik zie dat Kevin een touw omhoog houd, die een grote lus aan het uiteinde heeft en een doorgesneden ander uiteinde. Ik kijk naar het plafond. Daar hangt de rest van het touw. Er hangen foto’s aan. Van familie, Coco, Relinde, Lotty en mij. Ik loop er naar toe. Wat is dit? Wat is hier gebeurt! Kevin geeft een luide snik. Nick zit nog steeds geschokt tegen de muur aan. Ik loop naar Kevin toe en pak het touw met de lus. Ik loop, met het stuk lus, terug naar het stuk touw in het midden aan het plafond. Het past. ‘heeft Joe.. zelfmoord gepleegt?’ Kevin maakt nog een paar flinke snikken. ‘waar is hij nu!! En Lotty!’ Nick’s mobiel gaat af. ‘Nick, neem op!’ hij beweegt niet. Hij is te geschokt. Ik loop snel naar hem toe en pak zijn mobiel uit zijn broekzak. ‘hallo, dit is Lies?’ ‘U spreekt weer met Andrea Vieberink. Klopt het dat Joe uw zwager is? En een goede vriend van Jitske Spijker?’ ‘ja! Wat is er met hem?’

Lotty en Lies, dat waren dan 645 woorden voor jullie, en de rest natuurlijk(A)