Chapter 55

Niall Horan POV

Snel wissel ik een tientje om voor twintig muntjes van vijftig cent, zodat ik wel een paar keer kan spelen voordat mijn geld weer op is. Ongeduldig tik ik met mijn voeten op de vloerbedekking wanneer Harry zijn muntjes wisselt. Zodra ik het laatste muntje hoor vallen in zijn bakje, trek ik Harry mee naar een schietspelletje. Harry lijkt het allemaal maar goed te vinden, en stopt er een muntje in. Grijnzend kopieër ik zijn handelingen, om vervolgens op het start knopje te drukken. We kiezen een planeet waar we op gaan vechten door middel van het geweer op de juiste plaats te richten. We kiezen beide gelijk voor de slijmgroene planeet. Lachend kijken we elkaar even aan, voordat we in schietpositie gaan staan, omdat het spel bijna begint. We krijgen een korte introductie.. Dat bijna alle verkenners zijn opgegeten door aliëns, en dat wij ze nu moeten stoppen. Het is het gewoonlijke. Heel even wordt het scherm zwart, maar al snel verschijnen er rare aliëns, die we dus blijkbaar door moeten schieten. Lachend beginnen we te schieten. Eén voor één knallen we alle aliëns neer. Zelf ben ik niet zo goed in schietspelletjes, waardoor ik al snel opgegeten wordt. Harry zien ik er nog een paar doodschieten, maar het lukt hem bijna niet om verder te komen zonder iemand aan zijn zijde. Ondanks dat ik er niets van kan, is het geweldig dat ik dit samen met Harry kan doen. Elke minuut die ik met hem doorbreng is magisch. Zijn krulletjes die liefjes op en neer deinen bij het telkens overhalen van de trekker, en zijn voldane grijns op z'n gezicht wanneer hij er weer eentje neerschiet. Uiteindelijk is Harry ook niet opgewassen tegen de vele monsters, waardoor er al snel "Game Over" staat op het grote scherm. Teleurgesteld duwt Harry het blauwe geweer terug in zijn houder, om daarna naar mij weer toe te lopen. Grijnzend duwt hij me tegen een ander toestel aan, en geeft me snel een kusje op mijn mond.
'Goed gedaan, Horan,' glimlacht hij charmant, waardoor de blossen op mijn wangen gelijk weer terugkeren.
'Jij ook, Styles.'
Dit keer is het Harry's beurt om iets uit te kiezen, waardoor we al snel bij de race spelletjes staan. Beide nemen we plaats op een stoel, en stoppen er een muntje bij. Het is zo'n suikerzoete game, waar je door een gesuikerd landschap heen moet rijden.
'Ik ben Taffyta!' grijnst Harry, die één van de meisjes uitkiest. Lachend schudt ik mijn hoofd eventjes.