There's much trouble&drama, but he loves you forever&always *Jonas* 122

Joe POV

Kevin en Nick geloven me overduidelijk NIET. Hoe moet ik ze overtuigen. ‘Laura is er over zo’n 10 minuten, he. Dan moet je klaar zijn.’ ‘wat! 10 minuten! Ik ben nog totaal niet klaar! ik moet nog eten en omkleden en klaarmaken!’ ik prop gauw een boterham naar binnen en spurt naar boven. Daar pak ik wat kleren en doe ze slordig aan. Ik sta voor de spiegel als ik iemand mijn kamer binnen zie lopen. ‘hé, Joe! Je bent je nog aan het klaarmaken zie ik. Ik wacht beneden wel.’ Laura loopt lachend weer naar beneden. Ik merk dat mijn hoofd vuurrood geworden is. Mijn kleding zit totaal verkeerd. Mijn shirt zit voor de helft in mijn broek en mijn broek is nog niet goed opgetrokken en de gulp staat ook nog wijd open.

Ik maak het gauw goed en doe mijn haren nog even. Dan loop ik naar beneden. Daar zitten Nick, Lies, Kevin en Laura hard te lachen. ‘wat?’ ‘zit je kleding wel goed, Joe!’ schatert Nick. Ik word weer vuurrood. Laura kijkt me aan. ‘je bent toch te jong voor me, hoor! Ik ben al 23, en jij bent niet single!’ iedereen moet hard lachen. Ik moet nu toch ook wel een beetje grinniken. Laura heeft wel gevoel voor humor voor een psychiater. Ze is vriendelijk ook. gelukkig is ze niet zo’n persoontje die denkt dat er niets is, alleen treurigheid. Dat is zo saai! Nick trekt een stoel naar achteren en klopt erop. ‘kom je nog zitten of hoe zit dat?’ ik ga zitten en Laura begint. ‘wil je dat hun erbij blijven of wil je liever privé?’ ik schud mijn hoofd. ‘ik vind het fijner met hun om me heen.’ Lies kijkt me even aan. Ze glimlacht lief naar me. ‘okee, dan beginnen we maar. Wat zit je dwars?’ ik kijk naar de tafel. ‘alles.’ ‘zeg het eens wat preciezer, als je kan.’ Ik denk even na. ‘Relinde, Jitske, Coco, mama. Alles!’ er loopt een traan over mijn wang. Het is doodstil in de kamer. Lies pakt mijn hand vast. ‘wat is er met Relinde?’ ‘het ongeluk.. het is mijn schuld, ik had haar niet moeten afleiden.’ Ik snik een paar keer. ‘stel je voor dat ze niet meer wakker word!’ zeg ik angstig. Lies knijpt zachtjes in mijn hand. ‘dat doet ze vast wel.’ Fluistert ze. Laura knikt. ‘je moet nooit van het slechtste uitgaan. Ik hoorde dat jij altijd juist de grappige en hyperactieve van het stel was?’ ik knik. Er verschijnt een klein glimlachje op mijn mond. Ik word ‘de hyperactieve’ genoemd. Dat is best grappig. In Hannah Montana werd ik de ‘cute funny one’ genoemt! Ik heb ook een bijnaam en die is wéér anders! Danger! ‘Wat zit je nu te denken?’ vraagt Laura nieuwsgierig. ‘over dat ik zoveel bijnamen heb! De hyperactieve, ‘cute funny one’ en ‘Danger!’ dus.’ Laura kijkt me raar aan. Ze denkt nu vast: hoe komt hij daar dan ineens op! Tjah, ik ben af en toe wel raar natuurlijk! ‘waarom ben je verdrietig over Jitske?’ ‘dat is dus ook mijn schuld. Als zij doodgaat, dan doe ik niet alleen ons pijn. Nick’s hart, daar moet je ook aan denken.’ Nick kijkt me even aan. ‘broederliefde..’ zucht Lies. Kevin, Nick en ik grinniken even. ‘nouja, ik geloof dat ik vandaag niet bepaald nodig ben. De sfeer zit er hier goed in!’ ‘ach, blijf toch maar even! Het is gezellig!’ zeg ik. Laura lacht. ‘haha, oké. Als je het zo graag wilt!’ ik loop naar de keuken. ‘wie wil er wat drinken!’ ik pak drinken voor iedereen. Nick staat ook op. Ik kijk hem verbaasd aan. ‘koekje erbij!’ lacht hij. Terwijl ik wat drinken inschenk voor iedereen, deelt Nick de koekjes uit. ‘hmm.. chocoladekoekjes! Mijn favoriet!’ zegt Laura. ‘als je wilt mag je er nog wel een paar pakken hoor! Laura, de vreetzak!’ zegt Nick. We kijken hem raar aan. ‘oké, Nick. Wie word er ook alweer ‘cute funny one’ genoemd? Met nadruk op Funny!’ Nick word rood. We moeten allemaal lachen. Lies kijkt naar Nick. ‘jij bent de ‘cute sensitive one’. Jij bent dus ook lief, hoor! Nick, mr. President.’ We moeten weer lachen. Nick lacht ditmaal ook mee. ‘wat zijn we weer serieus bezig, jongens!’ zegt Kevin. ‘achja, that’s just the way we roll.’ Zeg ik lachend. Kevin grinnikt. Ik kijk op de klok. Het is half 12 geweest. ‘sorry, jongens! Ik heb tegen Relinde gezegd dat ik om 12 uur in het ziekenhuis zou zijn. ze word opnieuw geopereerd..’ ze knikken begrijpend. ‘succes, man!’ zegt Kevin. Nick en ik staan op. Nick gaat ook mee. Tenslotte ligt Jitske daar ook nog. We pakken onze jas en de chauffeur staat klaar. we stappen in en binnen 20 minuten zijn we er. De dokter staat al op ons te wachten. We hadden het al gemeld aan hem dat we zouden komen. Nick loopt meteen door naar Jitske’s kamer en ik sta bij de dokter over Relinde’s positie te praten. Hij vertelt dat ze waarschijnlijk niet door de operatie komt, maar als ze de operatie niet neemt dat ze dan sowieso doodgaat. Er komen opnieuw tranen op. ‘wat gaan jullie in de operatie doen?’ ‘er zitten bepaalde verkeerde proppen van bloed en vreemde stoffen in haar lichaam, die gaan we proberen te bestrijden. Als het niet lukt of als er iets anders foutgaat, gaat ze dood. Maar het is het risico waard. Als ze het overleeft gaan haar kansen om wakker te worden omhoog naar 43%. Ik zou er voor kiezen om het te doen, maar het is aan jou de keus. Jij bent haar vriend. Herinner wel dat ze anders sowieso doodgaat. Ze kan niet leven met die proppen in haar bloed.’ ‘hoeveel tijd zou ze dan nog hebben?’ de dokter kijkt me bedroefd aan. ‘minder dan 2 dagen.’ Ik slik. Dat is wel heel erg kort. Ik doe het. Ze moet in ieder geval de kans hebben om dit te overleven! ‘ik geef je de tijd om..’ ‘nee, ik hoef geen nadenktijd. Ik wil dat ze die operatie krijgt. Ze moet tenminste de kans krijgen om dit te overleven.’ Zeg ik vastbesloten. De dokter knikt. ‘persoonlijk vind ik dat ook de beste keuze. Dan gaan we haar nu klaarmaken voor de operatie, wilt u daarbij zijn?’ ik knik en loop met hem mee. Als we voor de deur staan, waarschuwt hij me nog even. ‘ze kan er slechter uitzien dan eerder.’ Ik knik. De deur gaat open en ik schrik hard. Relinde is helemaal spierwit. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat ze al dood was! Ik val neer op een stoel, totaal verslagen. Een verpleegster komt naar me toe. Ze doet me denken aan Lies, toen zij voor het eerst als verpleegster naar ons toe kwam. ‘wilt U misschien wat drinken, meneer Jonas?’ ik knik mijn hoofd. ‘water, graag.’ Mijn keel is kurkdroog. Ik probeer te slikken. Dat lukt niet makkelijk. Ik kijk nog eens goed naar haar. Ze ziet er niet bepaald vredig uit, zoals je zou verwachten. Ze ligt daar maar. Met haar hoofd naar boven te staren, naar het lelijke, witte plafond. Ik loop naar haar toe en ga op een krukje naast haar zitten. Ik pak haar hand vast. ‘je moet dit overleven, oké! Laat me asjeblieft niet alleen achter..’ ik begin te huilen. Alles komt weer naar boven. Alle gevoelens die ik de afgelopen tijd heb gevoeld. Al het verdriet van alle overleden personen. Ik krijg een flesje water in mijn handen gedrukt. ‘be-bedankt.’ Stotter ik langzaam. De verpleegster legt haar hand op mijn schouder. ‘rustig, de chirurgen hier zijn heel goed. Ik kan je niets beloven, maar ik denk dat het wel goed komt met haar.’ Ik knik. ‘bedankt.’ Ze loopt de kamer weer uit. ze is ook even aardig als Lies.