There's much trouble&drama, but he loves you forever&always *Jonas* 120

Lies POV

*2 maanden later*

we komen net van Relinde en Jitske af. ze liggen allebei nog steeds in zware coma en hun kansen zijn gedaald. Relinde is van 37% naar 32% gegaan door haar slechte toestand en doordat haar medicijnen niet goed werken. Jitske is van 32% naar 29% gegaan, vanwege de lange tijd. Nick en Joe voelen zich erg rot. ze vinden dat hún juist hadden moeten boeten. Joe blijft maar zeggen dat hij Relinde niet had moeten afleiden in de auto en dat alles zijn schuld is. de pers is ook in volle gang bezig om in contact met een van ons te komen en foto's te maken van Relinde of Jitske in het ziekenhuis. dat zorgt ervoor dat Joe nog zenuwachtiger word dan hij als is.

Kevin komt tegen me aan zitten op de bank. we knuffelen even. 'Joe zit het hele huis schoon te maken. daarmee hoopt hij 'eindelijk' iets goed te doen. hij zit er écht mee, joh. ik heb hem nog maar 1 keer zo gezien, toen Coco doodging..' ik knik. Joe komt binnen. 'ik ga maar eens biechten bij de kerk. ik hoop dat God mij dit nog zal vergeven.'ik kijk Kevin aan en hij knikt. 'Joe, alsjeblieft. kom eens bij ons zitten.' hij kijkt ons vreemd aan maar komt toch. 'je zit nu al 2 maanden vreemd te doen. het is niet jouw schuld! hoe vaak moeten we dat nou nog zeggen. het stormde hard, daar kan niemand iets aan doen. jij niet, Relinde niet, Nick niet, Jitske niet en wij ook niet! het is niemands fout.' Joe kijkt schuldig naar de grond. 'ik mocht haar niet afleiden. het is mijn schuld.' hij loopt de kamer uit. 'tijd om Laura weer eens te bellen. 'wie is Laura?' 'je weet wel, ze hielp ons ook bij de plotseling overlijdenis van mam..' zegt Kevin. hij kijkt naar de grond. hij mist haar natuurlijk nog steeds vreselijk. ik troost hem even. dan staat hij op om Laura te bellen. 5 minuten later komt hij terug. 'morgen komt ze.'

Joe POV

morgen komt Laura om me te helpen, vertelt Kevin. Lies kijkt me bezorgd aan. 'je hebt het echt nodig, Joe.' ik kijk weg. ik hoor de deur dichtgaan. ik ga op mijn bed liggen. ik begin te snikken. waarom moet ik nou zoveel dingen meemaken, waar heb ik dit aan verdient! plotseling voel ik een koude rilling over mijn rug en een vreemde stem: 'niet huilen, ik ben hier om je te helPEN!' ik schrik op en kijk verschrikt om me heen. dat laatste was echt geschreeuw! met woede! wat is dit..! ik hoorde het nu al voor de tweede keer..