Joe jonas <3 jij! 111

Joe POV
*paar dagen later*
Ik trek mijn mooiste pak aan. Relinde is hiernaast een jurk aan het pakken. Mama word vandaag begraven. Papa kan helaas niet aanwezig zijn, hij mag niet weg van de dokter omdat hij nog te zwak is. Hij zou zich hier te veel opwinden. Kevin, Lies, Nick, Jitske en Laura komen binnen. ‘zijn jullie klaar om te gaan?’ ik klop op de deur waar Relinde is. De deur gaat open en Relinde komt eruit. ‘ja, wij zijn klaar.’ Zegt ze terwijl ze mijn hand vastpakt. We lopen naar beneden, daar wacht onze nieuwe manager op ons. Hij is erg vriendelijk en begrijpt ons volkomen, een hele verbetering vergeleken met Daniel. Onze limousine staat ook klaar. samen stappen we in.
*even later*
We zijn aangekomen bij de begraafplaats. De pastoor heeft net een preek gehouden en een paar van ons hebben nog een woordje gedaan. Nu ben ik aan de beurt. Ik loop naar voren en hoop stilletjes dat ik het wel aankan. Dan begin ik met praten:

beste mensen, ik denk dat jullie allemaal weten dat ik en mijn broers erg treuren om de plotselinge dood van onze moeder, een súpermoeder, dat was ze. *ik slik even*. We hebben veel verdriet gehad, maar ook hulp en steun gevonden. Mijn vriendin, Relinde *ik wijs haar aan* heeft mij erg goed geholpen en hierdoor heen gezeuld. Mijn broers hebben ook veel aan hun vriendinnetjes gehad. Zij zijn echt goed voor ons geweest. Verder is er nog iemand écht goed voor ons geweest. Laura *ik wijs opnieuw iemand aan* heeft ons net zo goed gesteund. Ik hoop dat iedereen een goede steun heeft gevonden voor zijn of haar verdriet. Dank u.

Ik stap weer naar Relinde en ze omhelst me. Iedereen klapt. Dan komt de kist met mama erin. Ze word op zo’n liftje gezet en langzaam glijd ze naar beneden, naar haar toekomstige huis; het graf. Hier en daar hoor je gesnik of keelgeschraap. Langs me staan Nick en Jitske dicht bij elkaar. Aan de andere kant staat Relinde, dicht tegen me aan. Langs haar staan Kevin en Lies, Kevin houd haar in zijn armen. Langzaam kijken we toe hoe onze moeder de grond in gaat. De mooie herinneringen komen allemaal weer terug in mijn gedachten, als een slideshow flitsen ze voorbij. Ik bedenk hoeveel ik aan deze vrouw te danken heb, hoe weinig ik had kunnen redden zónder haar hulp en bestaan. Altijd zei ze tegen mij en mijn broers dat we moesten doorzetten, wat er ook gebeurde. Dat hebben we gedaan, voor haar. Nu ze dood is, blijven we het voor haar in herinnering doen.

reacties please:$